फिअर इज द मोटीव्हेटर..१

Written by  on July 26, 2011

^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.files.wordpress.com/2011/09/dexter03.jpg)वय वर्षे फक्त २९! हातातला तो कागदाचा लिफाफा घेऊन कुठल्यातरी विचारात गुंतलेला रोहन देसाई चालत जात होता. चालतांना सारखा त्याच्या मनात विचार येत होता की हे पाकीट फेकून द्यावं.. कसं शक्य आहे असं होणं आपल्याच बाबतीत? असं काय वाईट केलं होतं की आज हा दिवस पहावा लागतोय आपल्याला?

सिगरेट खरं तर त्याने सोडली होती, चार वर्षापूर्वीच. पण आज मात्र पुन्हा सिगरेट ओढायची इच्छा झाली. कशाला उगाच सोडायची सिगरेट??शेजारच्या सिगरेटच्या टपरीकडे नजर गेली, आणि त्याने एक पॅकेट  ’विल्स नेव्ही कट’ घेतली. सिगरेटचं पाकिटं पण काही उघडत नव्हतं, पानवाल्या भैय्याकडे पाकीट दिलं, आणि  त्या भैय्याने पण अंतर्ज्ञानाने जाणल्या प्रमाणे कात्रीने पाकिटावरचे पॅकिंग कापून दिले. एक सिगरेट शिलगावली, आणि दिर्घ कश घेत पुढे निघाला तो.चार वर्षानंतर पुन्हा सिगरेटचा धूर फुप्फुसात भरून घेतला, आणि रक्तात सामावून घेण्यासाठी श्वास रोखून धरला, पण किती वेळ? एक मोठा निःश्वास टाकत श्वास सोडला आणि  गिरगाव चौपाटीच्या वाळू मधे बसला.

तेवढ्यात एक माणूस हातामधे लहानशी पाउच सारखी बॅग घेऊन धावत जात होता. मागे असलेले पोलीस पण आपली सुटलेली पोट सावरत, धापा टाकत त्याचा पाठलाग करत होते.रोहन बसलेला होता ती जागा थोडी अंधारी होती. कदाचित आज असलेल्या अमावस्येमुळे आणि अजिबात प्रकाश नसल्याने अजिबात दिसत नव्हता. त्या माणसाने हातातली पाऊच रोहनच्या दिशेने भिरकावली, आणि अंधारात कशाला तरी अडखळून पडला.तो उठून उभा होई पर्यंत मागे असलेले पोलीस पण पोहोचले आणि त्याला हातकड्या घालून घेऊन गेले. तो मागे अंधाऱ्या कोपऱ्याकडे पहात पोलीसांबरोबर गेला. काय असेल बरं त्या पाऊच मधे?

रोहन देसाई. एका मोठ्या मल्टीनॅशनल फर्म मधे मार्केटींग मॅनेजर . गेल्या चार वर्षात मिळालेल्या तीन प्रमोशन्स मुळे रोहन आज त्याच्या बरोबर नोकरीवर रुजू झालेल्या  ट्रेनी इंजिनिअर्सचा बॉस झाला होता.सगळं कसं अगदी व्यवस्थित सुरु होतं. अहो, अजून काय हवं एखाद्याला? चांगली नोकरी ९ लाखाची , थोडीशी बावळट , पण  सुंदरशी प्रत्येक गोष्ट मनाप्रमाणे करणारी  गर्लफ्रेंड. लग्न करायचं पण ठरवलं होतं दोघांनी.पण तेवढ्यात हे आजचं हातात असलेलं पाकीट , त्याने अख्खं आयुष्यच बदलून टाकलं होतं.

सहा महिन्यापूर्वीची गोष्ट , हातातल्या पत्राकडे नजर गेली, आणि त्याच्या नजरेसमोरून आयुष्यातले गेले सहा महिने आठवले. एक दिवस ऑफिस मधे अचानक पोट दुखायला लागलं,ईतकं असह्य दुखणं होतं की त्याला, ऍंब्युलन्स बोलावून दवाखान्यात ऍडमिट करावे लागले. डॉक्टरांनी तपासण्या केल्यावर सांगितले, की ऍपेंडीक्स आहे साधा, एक लहानसे ऑपरेशन केले की झाले. काही फारशी काळजी करण्यासारखे काही नाही. ऑपरेशन झाले, काही कॉम्प्लिकेशन्स नव्हते, फक्त काही बाटल्या सलाईन, ऍंटीबायोटीक्स आणि एक बाटली रक्त, इतकच लागलं होतं त्याला. दहा दिवसानंतर पुन्हा ऑफिस मधे जॉइन झाला रोहन.  किती सोपं आहे नाही? आपल्या ऍपेंडीक्सच्या जखमेचा व्रण  फक्त शिल्लक राहीला त्या घटनेची आठवण म्हणून.

सहा महिने अजिबात काही घडले नाही असेच गेले, पण नंतर मात्र सर्दी खोकला, आणि इतर फ्लु ह्या सगळ्या आजाराने अगदी त्रस्त झाला होता रोहन.डॉक्टरांनी दिलेली औषधं घेतली, की तेवढ्यापुरतं बरं वाटायचं, पण बरं काही वाटत नव्हतं. शेवटी सगळ्या प्रकारच्या पॅथॅलॉजीकल टेस्ट्स पण केल्या. काहीच सापडत नव्हतं. शेवटी डॉक्टर म्हणाले, आता ही शेवटची टेस्ट करू या आपण. त्याने तो कागद हातात घेतला, त्यावर लिहिले होते ’ एलीसा ’!  तो कागद उचलला आणि त्याला एकदम धक्का बसला. एलीसा  म्हणजे एड्स चेक करायला सांगतोय हा ? घाबरला, पण पॅथॅलॉजीस्ट कडे निघाला , रक्त द्यायला!

आजचे हातातले जे पाकिट होते ते याच टेस्टचे होते. त्यात दिलेला रिपोर्ट पाहिला , त्यात लिहिले होते ’एच आय व्ही’ +! सगळं जग स्वतःभोवती फिरतंय असे वाटले त्याला. कसं शक्य आहे हे? आज पर्यंत कधी आपण तसं काही केलं नाही, मग हे असं कसं झालं असावं आपल्याला??काही तरी चूक झालेली असेल बहूतेक. स्वतःचीच समजूत काढणे सुरु केले, आणि असा विमनस्क होऊन रेतीमधे बसला होता तो, पण डॉक्टरांचे शब्द, ” औषधं घ्या, बरं वाटेल” – काही खास गोळ्या आहेत एच आय व्ही च्या , त्या घेत रहा.  एच आय  व्ही झाला म्हणजे सगळं संपलं असं नाही. डॉक्टरांचे नुसते शब्द कानावर पडत होते, अर्थ काही लागत नव्हता, आणि आता तो तेच पाकीट घेऊन गिरगावच्या ह्या चौपाटीवरच्या रेती मधे बसलेला होता.

त्या माणसाने अंधारात फेकलेली ती पाऊच तिथे शेजारीच पडली होती. काय असेल बरं त्या पाऊच मधे? ड्रग्ज? पैसे? हिरे? की बॉम्ब- की जो पाउच उघडल्यावर ब्लास्ट होईल असा? कशाला घाबरायचं आता? असा विचार करुन ती पाऊच उचलली. चांगलीच जड पाऊच होती ती. दिड एक किलॊ तरी असेल सहज , मनात विचार केला आणि ती पाऊच आपल्या लॅपटॉपच्या बॅग मधे टाकून रेती तुडवत पुढे निघाला रोहन.

समोरच्या मरीन लाइन्स वरून येणाऱ्या ट्राफिकची वर्दळ सुरु होती. काही चेहेरा रंगवलेल्या वेश्या पण खास आविर्भावात आपली गिऱ्हाइके गटवण्यासाठी उत्तान पणे वागत होत्या. १५-२० कॉलेजची मुलं ” मी अण्णा हजारे” च्या टॊप्या घालून लोकपाल विधेयक झालेच पाहिजे म्हणून  घोषणा देत ओरडत जात होते. करमणूक, मौज, की समाज बदलण्याची इच्छा – जे काही असेल त्यांच्या मनात , पण दिसत मात्र असं होतं, की ती मुलं हा सगळा प्रकार एंजॉय करत होते. तिथे बसला असतांना त्याच्या मनात विचार आला की हे असे टोप्या घालून काय होणार आहे?  काहीतरी भरीव करायला हवं. तो झपाझप चालत निघाला, त्या माणसाने आपल्याकडे फेकलेल्या त्या बॅग मधे काय असेल बरं?

घरी पोहोचल्यावर कपाटातली टिचर्स ५० ची बाटली काढली- ’इट्स टाइम टु सिलेब्रेट बॉस’ चिअर्स फॉर द रिमेनिंग डेज ऑफ लाईफ’ स्वतःशीच बोलून त्याने एक चांगला मोठा पेग घशाखाली ओतला. नेहेमी पिण्याची सवय तर नव्हती रोहनला, पण आजचा दिवस वेगळा होता. अहो २८ व्या वर्षी जर तुम्हाला एक दुर्धर रोग झालाय, आणि तुम्ही आता थोड्याच दिवसाचे सोबती आहात हे समजल्यावर काय अवस्था होईल मनाची? दोन पेग घेतल्यावर पिझाहट वाल्याने आणलेल्या पिझाचा एक तुकडा उचलला आणि लॅपटॉपच्या बॅगमधली ती पाऊच काढली.

पाऊच उघडली, आणि त्यातून एक पिस्तूल, एक लांबशी नळी आणि काडतूसांचा एक बॉक्स बाहेर पडला.थरथरत्या हाताने त्याने ते पिस्तूल उचलले, आज पर्यन्त केवळ सिनेमात पाहिलेले ते पिस्तूल आज प्रत्यक्षात बघून काहीतरी वेगळं च फिलिंग येत होतं. सोबत असलेली ती नळी म्हणजे सायलेन्सर असावे, त्याने ते उचलले, आणि पिस्तुलाच्या समोरच्या नाळेवर बसवले. कुठली तरी जर्मन मेकचं होतं ते पिस्तूल.  त्याने समोर नेम धरून त्याचा ट्रिगर नकळतपणे दाबला. खट आवाज झाला पण बुलेट बाहेर निघाली नाही. म्हणजे काय? बुलेट्स नाहीत आत??

त्याने काडतूस डबा उघडला, त्यातले एक काडतूस हातात घेऊन कुठून भरायचे ते बघू लागला. पण हिंदी सिनेमात नेहेमीच रिव्हॉल्वर दाखवतात, हे पिस्तुल वेगळंच होतं. काडतूस कशी भरायची?? त्याने लॅपटॉप समोर ओढला आणि गुगल मधे टाइप केलं.लोडींग माउझर पिस्तूल.. आणि सर्च.. समोर उघडलेल्या वेब पेज वर बघून काही व्हिडीओज बघितल्यावर  त्या पिस्तुलाची रचना आणि बुलेट्स लोड कशा करायच्या ते  वाचले. हल्ली यु ट्युब वर बरेच व्हिडीओ असतात, त्यात बघून तर सगळं काही करता येतं. रोहनने   १० बुलेट्स लोड केल्या आणि पिस्तूल हातात  धरून वरचा स्लायडर सरकवून पिस्तुल लोड केले.

हातात पिस्तूल घेतल्यावर मात्र एकदम स्वतःमधे काहीतरी अमुलाग्र बदल झाल्याचे जाणवले.बाजूला पडलेल्या पाकिटाकडे लक्ष गेले, आणि पिस्तुलाची नळी  नकळत स्वतःच्या डोक्यावर लावली , एक बोट ट्रिगर वर. मनात सारखे विचार येत होते, ” आता काय करायचं जगून? असं आजारी माणसासारखं जगण्यापेक्षा मेलेलं काय वाईट” .  तेवढ्यात फोनची रिंग वाजली, त्याने फोन उचलला, आई होती फोन वर. आई बरोबर बोलणं झालं, आणि तो थोडा शांत झाला आणि सोफ्यावरच झोपी गेला.

*********
सकाळची वेळ. डोकं जड पडलं होतं. सोफ्यावर झोपल्यामुळे मान पण अवघडली होती.आळस देत बाथरूम मधे पळाला, सवयीप्रमाणे तयार होत असतांनाच त्याच्या मनात विचार आला, की आता ही कशासाठी मरमर करायची? आपण जगणार तरी किती आहोत असे? अजून समजा आपलं आयुष्य ५ वर्ष जरी समजलं, तरीही आपण जवळ असलेल्या पैशांवर सहज काढू शकतो. मग कशासाठी काम करायचं? लॅपटॉप उघडून रेसिग्नेशन टाईप करणे सुरु केले……. “येस!! इट्स ओव्हर!!! नाऊ ईट्स माय ओन लाईफ, नो वन कॅन बी अ  बॉस , बट मी”.

जिन्स, टी शर्ट, स्पोर्ट्स शू आणि पाठीवर हॅवरसॅक. सॅक मधे समोर असलेले पिस्तूल आणि बुलेट्स पण टाकल्या, आणि तो घराबाहेर निघाला. स्वतःचं आयुष्य पण ’द्स विधानीया’ मधल्या पाठक सारखं झालंय असं वाटत होतं रोहनला. पण काय करणार? तसच करावं का आपणही? व्हाय नॉट?? पण नको.. मनातले विचार पक्के होत नव्हते. समोर आलेल्या  टॅक्सी वाल्याला हात दाखवला. टॅक्सी थांबली आणि रोहन पटकन मागे बसला. पाठीवरची बॅग काढून त्याने सीट वर बाजूला ठेवली, आणि ड्रायव्हरला म्हणाला, की चलो माटुंगा चलना है. टॅक्सी वाल्याने रागाने पाहिले, म्हणाला, ” उतरो भैय्या, नही  जाने का है ” . दादरहून माटूंगा जाण्यासाठी टॅक्सी  मिळायला नेहेमीच त्रास होतो, कधीच टॅक्सी वाला येत नाही. उगाच रोहनने, त्याची मनधरणी केली, “अरे ले के चलो भैय्या, दवाखाना जाना है, नहीं चलोगे तो पुलीस बुलाउंगा”, पण त्या टॅक्सी वाल्यावर काही फरक पडला नाही. तितक्याच उद्दाम पण त्याने पुन्हा एकदा ओरडून सांगितले, ” अरे भाइ, नहीं जानेका बोला नां, नहीं जाएगा,  जा जाके पुलिस को बोल दे” . रोहन ला एकदम हतबल झाल्यासारखं वाटत होतं. त्याने सॅक उचलली, आणि चेन उघडून त्यातले पिस्तूल बाहेर काढले. ते पाहिल्यावर मात्र तो  ड्रायव्हर एकदम घाबरला, आणि साहब माफ करना, म्हणून टॅक्सी सुरु केली.

रोहन च्या लक्षात आलं की ह्या ड्रायव्हर मधे पडलेला फरक हा पिस्तूल मुळे होता. टॅक्सी सुरु झाली, बाजूने ” मी अण्णा हजारे” च्या गांधी टॊप्या घातलेले  लोकं जात होते. हे एक नविनच फॅड निघालंय. रोहनच्या मनात आलं , की जर  सुखदेव, भगतसींग,नेताजीं सारखे क्रांतिकारी नसते तर? रॅंंड ला जो पर्यंत उडवला नव्हता, तो पर्यंत फिरंगी कुठे कोणाला घाबरत होते? पिस्तुलाच्या मुठी वरची पकड किंचित घट़्ट झाली, नकळत चेहेऱ्यावरचे स्नायू आक्रसले गेले, डोळ्यात रक्त उतरले. तेवढ्यात टॅक्सीवाल्याने टॅक्सी थांबवली म्हणाला,”साहब, माटूंगा आ गया”रोहन म्हणाला, “एक काम करो, अभी लोअर परेल चलो, सिताराम मिल कम्पाऊंड चलना है”. टॅक्सी वाल्याने काय येडा माणूस आहे अशा दृष्टीने पाहिले, आणि यु टर्न मारून निघाल.

सिताराम मिल कम्पाऊंड . या मिल मधे पूर्वी कधी तरी कपडे उत्पादन चालायचं, पण हल्ली गेले कित्त्येक वर्ष गिरणी कामगारांच्या संपापासून मिल बंद पडली होती. रिकाम्या जगांमधे, बरेच जुने विभाग गोडाऊन म्हणून भाड्याने दिलेले होते.  काही भागात तर ऑफिसेस पण  उघडले आहेत. काही वाहिन्यांची ऑफिसेस पण होती. कित्येक  एकराचा परीसर, एकदा आत गेल्यावर कोण कुठे आहे ते सापडणं कठीण.

टॅक्सीवाल्याला एका बंद पडलेल्या गोडाऊन पुढे निर्मनुष्य भागात थांबवले. सॅक मधले पिस्तूल काढून त्याच्या छातीवर टेकवून त्याला म्हणाला, ” पहेली बार जब माटूंगा चलने बोला था, अगर उसी वक्त हां बोलता तो आज नहीं मरता” आणि थंड्पणे ट्रिगरवरचे बोट आवळले. एका क्षणात फट़्ट असा आवाज आला आणि तो ड्रायव्हर शांत झाला. रोहनने बॅग मधली पोस्ट ईट ची स्लिप काढली, आणि त्यावर लिहिले, ” जर याने माझ्याबरोबर यायला नकार दिला नसता, तर अजून जगला असता” आणि आपली बॅग पाठीवर लावून कम्पाउंडच्या बाहेर दुसऱ्या दरवाजाकडे वळला.

बाहेर पडल्यावर त्याला  खूप हलके वाटत होते. चालत चालत बाहेर पडला व्हिटी च्या दिशेने.तेवढ्यात एक बस आली, बस मधे बसून निघाला तो. नकळत त्याला तो सिनेमा आठवला, डोंबीवली फास्ट!! च्या मारी तर, आपण तेच करू या की.फक्त थोडं जास्त सिस्टीमॅटीक.  फिअर इज द की.. एकदा समाजात भिती बसली, की सगळे कसे सुतासारखे सरळ होतील. पहिले टॅक्सी , रिक्षावाल्यां मधे एक भिती निर्माण व्हायला हवी, की त्यांनी कधीच कोणाला येणार नाही , असे म्हणण्याची हिम्मत करता कामा नये. दुसरी टॅक्सी,तिसरी टॅक्सी, चार रिक्षा वाले- पुन्हा प्रत्येकी  एक बुलेट, एक पोस्ट ईट.. तेच वाक्य!!

पुढचा भाग.. ^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.com/2011/09/11/%E0%A4%AB%E0%A4%BF%E0%A4%85%E0%A4%B0-%E0%A4%87%E0%A4%9C-%E0%A4%A6-%E0%A4%AE%E0%A5%8B%E0%A4%9F%E0%A5%80%E0%A4%B5%E0%A5%8D%E0%A4%B9%E0%A5%87%E0%A4%9F%E0%A4%B0-%E0%A5%A8/)

चॅलेंज? जस्ट डु इट!

Written by  on July 18, 2011

download (1)कंटाळा आलाय रोजच्या रुटीनचा? तेच सकाळी उठुन तयार होणं, ७.३८ ची फास्ट पकडुन ऑफिसला जाणॆ आणि मग दिवसभर ठरल्याप्रमाणे दुपारी घरुन नेलेला टिफिन संपवुन संध्याकाळची ६.८ च्या फास्ट लोकल ने घरी परत येणे. घरी आल्यावर रोज ठरल्याप्रमाणे सोफ्यावर बसुन हातात मोबाईल, समोर टिव्ही वर …… तेच नेहेमीचे प्रोग्राम्स चिडचिड करत पहाणॆ, कंटाळा आलाय ना? तर हे वाचा.

रोजच्या ठराविक रुटीनचा कंटाळा येणं सहाजिक आहे. प्रत्येकालाच येतो. तर ह्या कंटाळ्यातुन रोजचं आयुष्य स्पाईस अप करायचंय? तर हे चॅलेंज स्विकारा. ३० दिवसांचं चॅलेंज! तुमच्या मधे काही तरी वाईट सवयी असतीलच, ज्या तुम्हाला पण माहिती आहेत, आणि तुम्ही कित्तेक दिवसापासुन सोडण्याचा प्रयत्न करत आहात.

तर तुम्ही काय करायचंय, की दररोज स्वतःला एक नविन गोष्ट करायला चॅलेंज करायचं. कुठली गोष्ट? अगदी कुठलीही- काय वाटेल ते! जे तुम्ही नॉर्मली करत नाही ते. मे बी, तुमची एखादी सवय बदलण्य़ाचे चॅलेंज किंवा इटींग हॅबिट्स चे . बघा एकदा. जस्ट आयडीया साठी काही चॅलेंजेस खाली लिहितोय, पण तुम्ही आपली स्वतःची ठरवाल तर जास्त बरे!

१) दुकानात गेल्यावर निगोशिएट करा. डीक्साउंट मागा. काहीही विकत घेतांना डिस्काउंट मागण्याची आपल्याला लाज वाटते. एक अनुभव सांगतो. एकदा मी बर्गर किंग ला गेलो होतो. तिथे गेल्यावर काउंटरला गेल्यावर ऑर्डर दिल्यावर डिस्काउंट मागितला, मागे उभा असणारा माणुस ” हा कोण च्युत्या?” या नजरेने माझ्याकडे बघत होता. पण काउंटरवरचा मुलगा म्हणाला, की डिस्काऊंट कुपन मेसेज आहे का? मी नाही म्हंटल्यावर त्याने मला मोबाईल वर एक ऍप डाउनलोड करायला सांगितले, आणि ते ऍप डाउनलोड केल्यावर २०० रुपयांचे कॉम्बो मिल १०० रुपयात मिळाले. एखाद्या दुकान्दाराने डिस्काउंट दिला नाही, तरी तुमच्या मनातली स्पेशली मोठ्या दुकानात गेल्यावर डिस्काउंट मागण्याची भिती नक्कीच कमी होईल.एक सांगतो, १० पैकी ८ दुकानदार काही ना काही तरी डीस्काउंट देतीलच.

२) नाही म्हणा. ( अर्थात बॉस आणि बायको सोडून इतरांना) बरेचदा तुमची इच्छा नसतांना तुम्ही केवळ इतरांना वाईट वाटु नये म्हणुन, तुम्हाला एखादी गोष्ट पटलेली नसतांना पण होय म्हणता. जसे मित्राने संध्याकाळी ऑफिस सुटल्यावर घरी निघतांना एका सेल मधे जाऊन कपडे बघु म्हंटल्यावर, तुमच्या डोळ्यासमोर ती उशीर झाल्याने होणारी लोकलची गर्दी, बायकोचा चिडलेला चेहेरा, मुलांच्या बरोबर संध्याकाळी आखलेला जेवणाचा कार्यक्रम येतो, पण केवळ मित्राला कंपनी म्हणुन तुम्ही होय म्हणता, आणि स्वतःचे सगळे कार्यक्रम ( जे आधी पासुन प्लान केलेले आहेत ते) खराब करता. तेंव्हा कमीत कमी ३० दिवस तरी ” नाही” म्हणायचा प्रयत्न करा, तुमच्या इच्छेविरुद्ध कोणीही तुम्हाला एखादी गोष्ट करायला लावु शकत नाही.

३) फेसबुक डिऍक्टीव्हेट करा. कमीत कमी चार दिवसासाठी सोशल मिडीया वरुन अकाऊंट डिऍक्टिव्हेट करा. तुमच्या लक्षात येईल, की तुम्ही तिकडे नसल्याने तुमच्या सो कॉल्ड २००० मित्रांना काही फरक पडला नाही. त्यापैकी अगदी ५ लोकांनी पण तुम्ही सोशल मिडीयावर नाही हे नोटीस केलेले नाही. शक्य झाल्यास हेच चार दिवस पुढे ३० दिवसापर्यंत एक्स्टॆंड करा. लक्षात येईल, हे आभासी जग तुमच्या रोजच्या जिवनावर अजिबात काही परीणाम करू शकत नाही.

४)स्वतः बद्दल दया वाटणे बंद करा. तुम्ही नेहेमी स्वतःची तुलना इतर कोणाबरोबर तरी करुन स्वतः दुःखी होत असता. तुमच्या इतकाच शिकलेला , तुमच्याच वर्गातला मुलगा आज १० लाखाचं पॅकेज घेतो, आणि तुम्ही मात्र ८ लाखावर घासताय, किंवा अशाच काही गोष्टी, ज्यावर तुमचा काही ताबा नाही, त्यांचा विचार करून स्वतःला दुःखी करुन घेणे, एक महिना तरी बंद करा. या उलट, तुमच्या क्लास मधल्या त्या मुलाला आठवा, ज्याला आजही ४ लाखाच्या पॅकेजवर काम करावं लागतंय. जिवनात पॉझिटीव्हिटी वाढेल एकदम, आणि जे काही आहे, त्यात सुख मानायला शिकाल तुम्ही. अर्थात हे सगळ्यात कठीण चॅलेंज आहे . पण ट्राय करा.

५) बोलतांना निगेटीव्हीटी टाळणे खूप आवश्यक असते. तुम्ही जेंव्हा कोणाला भेटता, तेंव्हा त्याला तुमचे प्रॉब्लेम्स सांगणे सुरु कराल, तर ती व्यक्ती तुम्हाला टाळणे सुरु करेल. तुमच्या प्रॉब्लेम्स मधे समोरच्या व्यक्तीला काडीचाही ईंटरेस्ट नसतो. तुम्ही ऑफिसमधले प्रॉब्लेम्स मित्रांबरोबर/ कलिग बरोबर डिस्कस करणे टाळा. तुम्ही जे काही बोलाल, ते कदाचित तुमच्या विरुद्ध वापरले जाऊ शकते. निगेटीव्हीटी ही तुमच्यासाठी तर वाईट असतेच, पण तुमच्या सोबत रहाणाऱ्या लोकांसाठी पण तितकीच वाईट असते. जस्ट निगेटिव्हिटी बोलण्यात टाळा आणि तुमच्याच लक्षात येईल की तुमच्या सभोवतालचे लोकं पण आनंदी आहेत, आणि तुमची कंपनी एंजॉय करताहेत.

६) महिनाभर जंक फुड बंद करा. वडापाव, समोसा, पिझा , बर्गर वगैरे गोष्टी बंद करून महिनाभर तरी फक्त हेल्दी फुड घेणे सुरु करा. सुरुवातीला चार दिवस त्रास होईल, पण नंतर लक्षात येईल की इतरही हेल्दी ऑप्शन्स असतात हॉटेल मधे जे तुम्ही अव्हॉइड करता. महिना भरा साठी हे चॅलेंज फार अवघड नाही.

७) स्वतः बद्दल च्या भ्रामक कल्पना असतात आपल्या. मी कोणीतरी मोठा वगैरे. तुम्ही कोणीही असले तरीही, तुम्ही शेवटी एक समाजातलाच घटक आहात. स्वतःबद्दलच्या भ्रामक कल्पनांवर जर विजय मिळवायचा असेल तर, काही तरी वेगळं करुन पहा, जसे पब्लिक प्लेस मधे कानाला हेडफोन लाउन गाण्यावर नाचणे, गाणे म्हणणे( जरी आवाज फार चांगला नसला तरीही) . कठीण वाटतंय ना? आहेच कठीण. पण करुन पहायला हरकत नाही. ह्या चॅलेंजचा कन्सेप्टच आहे की जी गोष्ट तुम्ही करणार आहे ती तुमच्या दृष्टीने चॅलेंजिंग असायला हवी.

८)दररोज एखाद्या अगदी अनोळखी माणसाबरोबर बोला. अगदी हवापाण्याच्या गप्पा मारल्या तरी पण चालेल. तुमच्यातला शायनेस कमी होण्यास खूप मदत होईल. हे दररोज करायचं बरं एक महिना!

९)दररोजची झोप अर्ध्या तासाने कमी करा. जर सकाळी ५ वाजता उठत असाल , तर ४.३० ला उठा. हा अर्धा तास कसा वापरायचा ते तुमच्या हातात आहे, तुमच्या आवडीचे कुठलेही काम करा. गाणी ऐकायला , वापरला तरी हरकत नाही. हा अर्धा तास तुमचा हक्काचा. दिवसाची सुरुवात तुमच्या आवडीच्या कामाने करायला वापरता येइल. दिवस चांगला सुरु झाला , की संपतो पण चांगलाच.

१०) दररोज दोन नवीन इंग्रजी शब्द लक्षात ठेवा, आणि ते वापरा.

११) सकाळी पुश अप्स सुरु करा. ३० पर्यंत पहिल्या पंधरवाड्यात पोहोचण्याचे चॅलेंज स्वतःच स्विकारा, दिवस छान जातो व्यायाम केल्यानंतर. तुमच्या मेंदुमधले टेस्टेस्ट्रॉन चा स्त्राव वाढतो असे म्हणतात.

१२) सयकलींग सुरु करा. पहिल्या दिवशी एक किमी पासुन सुरु करा, आणि ३० दिवसानंतर ऍट अ स्ट्रेच २० किमी सायकलींग करण्याचे चॅलेंज घ्या.

हे फक्त सॅंपल म्हणुन दिलेले आहेत, तुम्ही तुमचे स्वतःचे चॅलेंजेस तयार करु शकता. प्रत्येकामधे काही ना काही तरी सवयी असतातच, ज्या सोडण्याचा आपण प्लान करत असतो. तर आजचा तो दिवस आहे, ज्या दिवसापासुन तुम्ही आपली सवय सोडण्याची प्रॅक्टीस सुरु करू शकता. ३० दिवसांचे चॅलेंज स्वतःलाच देऊन. कारण, तुम्ही जगाशी खोटं बोलु शकाल, पण स्वतःशी नाही.

स्त्रिया! त्यांच्या सोबत रहाणं मुश्किल, त्यांच्या शिवाय तर त्याहुनही मुश्किल!

Written by  on July 17, 2011

(सगळ्या स्त्रीवादी मैत्रिणींची आधीच माफी मागतोय…  उगीच चिडू नका . .. रागाऊ नका.. हा लेख केवळ पुरुषां साठीच आहे.. 🙂   आणि कुणालाच दुखण्याचा हेतू नाही अगदी सहज सुचलं म्हणून… काहीतरी विनोदी लिहायचा प्रयत्न केलाय. कितपत जमला, ते तुम्हीच सांगायचं..)

तुमचं लग्न झालय़? तुम्हाला गर्ल फ्रेंड आहे? तुम्ही काहीही केले तरी तुमची गर्ल फ्रेंड किंवा बायकॊ तुमच्या चुका काढते? किंवा एखादी गोष्ट केली तर ती गोष्ट दुसऱ्या तर्हेने केली असती तर कित्ती बरं झालं असतं अशी पुस्ती पण जोडते??

काय म्हणता , मी ज्योतिषी आहे का? आणि मला कसं कळलं?  सांगतो..  धीर धरा थोडा..

संध्याकाळची वेळ असते. तुम्हाला कुठल्यातरी लग्नाला जायचं असतं.. तुमची सौ. छान तयार होऊन बाहेर येते आणि तुमच्याकडे प्रश्नार्थक नजरेने पहाते?  अहो हज्जारो प्रश्न असतात त्या नजरेत पण सगळ्यात महत्त्वाचा असतो.. ” काय ? कशी दिसते मी?” तुम्हाला पण रोजची तारीफ करुन कंटाळा आलेला असतो, (जर रोज पानात श्रीखंडाची वाटी असेल तर त्या वाटीतल्या श्रीखंडाची तारीफ करतो का आपण ? नाही ना, सरळ उचलतो वाटी अन चापतो श्रीखंड!    )मग तुम्ही तिच्या मेकप कडे पाहिलं न पाहिलस करता, तसाही -अर्धा पाउण तास मेकप होई पर्यंत वाट बघून- कंटाळा आलेला असतो बाहेरच्या सोफ्यावर बसून वाट बघून..,  मग  आता काय रोजचंच म्हणून तुम्ही हं…बाईसाहेब,  चला आता लवकर निघू या आधीच वेळ झालाय, म्हंटलं की मग “तुमचं मेलं आमच्याकडे लक्षच नसतं हल्ली’ अशी कॉमेंट ऐकायला मिळते… बरं समजा, तुम्ही अगदी लाडात येउन , कित्ती छान दिसतेस ग तु. … असं म्हंटलं तर हट.. खोटारडे कुठले – आणि जास्त लाडात येउ नका लिप्स्टिक खराब होइल.. असं ऐकायला लागतं.. तुम्हीच सांगा.. कसं जगायचं…? पाडगांवकरांना पण हा प्रश्न पडला होताच.

रविवारची संध्याकाळ, तुम्हाला बाहेर जायचंय, सौ. गोदरेजच कपाट उघडून उभी रहाणार, आणि अगदी ’करिते विश्वाची चिंता’ असा चेहेऱ्यावर भाव आणून आता कुठली साडी नेसू?  जिन्सच घालू ? की ड्रेस घालू? असा मिलियन डॉलर प्रश्न चेहेऱ्यावर घेउन तुमच्या कडे पहाते. तुम्ही  तिच्या मनातले कळूनही न कळल्या सारखं  दाखवलं. आणि आपला नेहेमीचा एक टी शर्ट कपाटातून बाहेर ओढता आणि चढवता. तर…. तेवढ्यात………. अहो……. काय  नेसू? असा प्रश्न आला की माझ्या अंगावर काटा येतो. कारण सरळ आहे, उत्तर त्यांना  ‘ जे  काही नेसायच आहे ‘तेच  हवं असतं .  . तुम्ही म्हंटलं, की ती काळी साडी नेस, तुझ्या गोऱ्या रंगावर छान दिसते, तर नेमकं उत्तर येतं.. मॅचिंग ब्लाउज इ्स्त्रीला दिलेलं आहे. बरं, तुम्ही सेकंड ऑप्शन दिला की चल, सरळ जिन्सचं घाल आणि चल लवकर.. तर अहो, आपण अम्क्या तम्क्या कडे जातोय ना, तर तिथे जिन्स वाईट दिसेल.. ( मग मला विचारलं कशाला? असा प्रश्न मनात येइल .. पण त्याचं उत्तर शोधायचा प्रयत्न करू नका..)  बरं तुम्ही जरा बोलण सुरु केलं की ती गुलाबी साडी  नेस, तर म्हणेल अहो कित्ती बोलता तुम्ही मला आधीच काही कळत नाहीये, काय घालावं ते, आणि तुम्ही मला कन्फ्युज करताय…  तेंव्हा जरा चाचपडत तिच्या मनाचा अंदाज घेत  उत्तर द्यायचं असतं.. तिची नजर कपाटाच्या कुठल्या कप्प्यावर आहे ते बघून सांगितलं तर मात्र टॊला लागतॊ कधी तरी. … आणि गप्प बसलं तर.. अहो………. अहो…….. बोला नं ? काय नेसू??  अता तुम्हीच सांगा…. कसं वागायचं माणसानं?

न्यु इयर ची पार्टी असते तुमच्या मित्र मंडळीची अर्थात विथ फॅमिली. आधिच ठरलं असतं की बरोब्बर १२ वाजता लाइट बंद करणार ३० सेकंदांसाठी.. तर त्या ३० सेकंदांचा ’व्यवस्थित’ उपयोग करुन घ्यायचा प्रयत्न केला  तर म्हणणार..अहो.. हे काय??? कोणी बघेल ना ( आता सगळेच तर त्या ३० सेकंदाचा उपयोग करण्यात गुंतले असतात वेळ कोणाला आहे तुमच्याकडे पहायला?) .. आणि तुम्ही काहीच केलं नाही तर लाइट आल्यावर तुमच्याकडे – काय नेभळट आहे हा अशा नजरेने पहाणार.. थोडापण रोमॅंटिझम शिल्लक नाही तुमच्यात…  तुम्हीच सांगा.. कसं वागायचं पुरुषाने?

बायकोच्या माहेरचं कोणीतरी दूरचा मावस भाऊ वगैरे आलेला असतो. तुम्ही ऑफिस मधुन घरी येता… तो समोर दिसतो.. म्हणतो, इंटर्व्ह्यु होता म्हणून आलोय.. तुम्ही म्हणता… अरे वा.. छान ,,, आता इथेच थांबा.. तर बायकोच्या कपाळावरच्या आठ्या दिसतात आणि जाणवतं.. अरेच्या.. चुकलं वाटतं पुन्हा आपलं…  हा तितकासा जवळचा नाही..  पण  तो पर्यंत बाण सुटला असतो. तुम्ही स्वयंपाक घरात पाणी प्यायला गेल्यावर अहो त्याचे काका रहातात ना इथेच.. तुम्ही इथे कशाला थांबवताय त्याला? असे डायलॉग्ज ऐकावे लागतील… जर तुम्ही थोडं कोरडं वागलं तर तुम्हाला  मेलं माझ्या माहेरच्याचं कौतुकंच नाही. बोला?? कसं वागायचं माणसाने?

स्तुती ही   स्त्रीला प्रिय असते. मग ती स्तुती तुम्ही केंव्हाही करावी अशी अपेक्षा असते. जर स्तुती केली वेळोवेळी तर मात्र थोडा फार (छॆ! मी वेडा की काय? हे काय लिहितोय? थोडा नाही भरपूर )  फायदा होतो. पण तुम्ही बोलू  लागलात तर गप्प बसा हो..कित्ती बोलता तुम्ही.आधी . आता ऐका की जरा माझं…… आणि तुम्ही न बोलता आपलं बसून राहिलात तर , अहो, तुम्हाला काय झालं? कसला राग आलाय का? आणि तुम्ही सांगितलं की काही नाही शांत बसलोय सहज तर… काय मुखदुर्बळ माणुस  आहे असं  म्हणणार.. आता तुम्हीच सांगा.. कसं वागायचं?

बरेचदा तुम्ही काही सांगायला गेलं ,तर तिला ते आधीच  माहिती असतं.   तुम्ही एखादी गोष्ट तिला सांगायला जाल, तरी ती तिला नेहेमी माहिती आहे असाच भाव चेहेऱ्यावर असतो.मग तुमचं वाक्य संपता संपता, तिची बॉडी लॅंगवेज पाहिली की मग तुमचा आवाज व्हिस्परिंग टोन ला कन्व्हर्ट होतं, आणि टेपर आउट होऊन थांबतो.

पण… जेंव्हा तिने एखादी गोष्ट सांगायला सुरुवात केली, तर मात्र अगदी भक्ती भावाने आणि पहिल्यांदाच ऐकतो आहे असा भाव चेहेऱ्यावर आणायचा .’तू कित्ती कित्ती हूषार आहेस गं’ असा भाव चेहेऱ्यावर आणायचा,त्या कौतुकाच्या भावाचे रुपांतर तुमच्या इच्छेप्रमाणे तुम्हाला हव्या असलेल्या भावात ( मुलं समोर नसतील तर !!  🙂 )तुम्ही केल्यास संसार अजुन जास्त सुखाचा होतो ..

आता मी इतकं ओपनली कसं काय लिहू शकतो म्हणताय? अहो माझ्या सौ. ला वेळच नसतो माझं वाचायला. पुरुषांसाठी हा प्रश्न तर गेले  अनेक जनरेशन्स छळतोय..  .” तो म्हणजे ह्या बायकांचं कसं करायचं? त्यांच्या बरोबर जगणं कठीण.. अन त्यांच्या शिवाय जगणं त्याहुन कठीण… “

हे पोस्ट पुर्ण झालंय पण भुंगा च्या ब्लॉग  ^(http://rangmarathiche.com/goto/http://bhunga.blogspot.com/)वर हा एक मस्त ट्विट सापडला म्हणून पोस्ट मधे ऍड करतोय.. अगदी ह्या पोस्ट शी रिलेटेड आहे म्हणून.. “Between men and women there is no friendship possible. There is passion, enmity, worship, love, but no friendsh..

सी लिंक

Written by  on July 13, 2011

sea link

हा फोटो आहे मला ई मेल ने आलेला!!!

हा फोटो आहे मला ई मेल ने आलेला. ५ तारखे पर्यंत हा ब्रिज फुकट आहे. म्हणजे कोणीही या ब्रिज वरुन टोल टॅक्स न भरता जाऊ शकेल.. काल तर काही जमलं नाही उद्घाटनाला जाणं!लेसर शो पहायला जाण्याची इच्छा होती, पण धाकट्या मुलीचा क्लास… वगैरे मुळे राहुन गेलं..! उद्या सकाळी गोव्याला जायचंय,  म्हणजे उद्या पण जाणं शक्य नाही. तेंव्हा बहुतेक शनिवारीच जाइन या सिलिंक वर भटकायला.

कधीचा तो ब्रिज पहातोय दुरुनच.. खुप इच्छा आहे.. अगदी एक्सप्रेस वे सुरु झाला होता ना, तेंव्हाच जे फिलिंग होतं तेच फिलिंग आज पण आहे.  पहिल्या वेळेस एक्सप्रेसवे ने पुण्याला गेलो होतो तेंव्हाचा आनंद “प्राइसलेस”!मुंबई ते पुणे.. म्हणजे माझं घर  मालाड ते पुणे इतकं अंतर मी केवळ २ तास २५ मिनिटात कापलं. पुण्याला पोहोचलो, आणि सौ. ला फोन केला.. तर तिला आश्चर्यच वाटलं.. आणि याचं आऊटकम म्हणजे तिने  माझं या हायवेवरचं ड्रायव्हिंग बरेच दिवस बंदच केलं होतं- खूप फास्ट चालवली कार म्हणून!पहिल्या प्रवासात-  खूप मज्जा आली होती, पण नंतर शेकडो वेळा जरी त्या रोडने गेलो असेल ,पण तशी मज्जा पुन्हा अनुभवता आली नाही.

एक मित्र आजच त्या रोडने जाउन आला, सांगत होता अगदी फुल्ल ट्रॅफिक जॅम आहे. सी लिंक क्रॉस करायला जवळपास ४५ मिनिटं लागलीत. आता या सिलिंक वरुन पण कधी एकदा प्रवास करिन असं झालंय.

पुन्हा एकदा तोच निर्भेळ आनंद अनुभवायचाय-पहिलेपणाचा, नवेपणाचा , पहिल्या प्रवासाचा!!

सावरकर सेतु की आंबेडकर सेतु की राजीव गांधी सेतु की इंदिरा गांधी सेतु….?? पवार पेटलाय. तसाच आता आठवले पण पेटला की झालं.. नुसता धुमाकुळ!याच नावाच्या राजकारणावर पुर्वी एक लेख लिहिला होता ^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.wordpress.com/2009/06/01/%E0%A4%AA%E0%A5%81%E0%A4%A4%E0%A4%B3%E0%A5%8D%E0%A4%AF%E0%A4%BE%E0%A4%82%E0%A4%9A%E0%A4%82-%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A4%95%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%A3/).  आता पुन्हा काय लिहायचं… कोळसा उगाळावा तितका काळाच!