वात्रट मुलाची कथा..

Written by  on July 16, 2004

एक तरूण आणि एक तरूणी.

दोघंही एकाच कॉलेजची.तो फायनल इयर ला तर ती दुसऱ्या वर्षाला. तो साधारण परिस्थिती मधला, बॅंक लोन वर शिकणारा,   दिसायला पण ठीक ठाक- म्हणजे सलमान सारखी बॉडी नाही, किंवा शाहरुख सारखा प्रेझेन्स नाही, तरी पण सगळ्या गृप मधे सगळ्यांच्याच  जवळचा जीवभावाचा सखा .

इतकं जरी असलं, तरीही ’ती’ म्हणजे एका चांगल्या कंपनीत उच्च पदावर काम करणाऱ्या एका अधिकाऱ्याची मुलगी, पैसा वगैरे खूप  नाही, पण अगदी कमी पण नाही.जे मागितलं ते बाबा आणून देतात, पैशाची कमतरता म्हणजे काय ते माहिती नाही त्याच्या पासून फटकूनच वागते.

त्याची आणि तिची नेहेमीच एकमेकांची टांग खेचणं सुरु असतं. त्याला ती आवडते, तिला पण तो (बहुतेक) आवडतो, पण ती मात्र ही गोष्ट  मान्य करत नाही कधीच.कदाचित त्याची लेडी किलर म्हणून प्रसिद्धी असेल की ती नेहेमी दूर रहायचा प्रयत्न करते त्याच्या पासून.ट्रेकिंग  गृप मधे बरेचदा बरोबर ट्रेक केलेला. तेंव्हा तिच्या लक्षात आलं की तो तिच्यावर फिदा आहे, पण तिने मात्र त्याला स्वतःच्या मनात काय आहे याचा ताकास तूर लागु दिलेला नाही.

दोघेही नेहेमीच एकत्र भेटत असतात, कोणी समोर नसलं ,की त्या दोघांची नोंक झोंक सुरु असते.  .दोघांनाही माहिती आहे  का- हो कदाचित असावं,  की दे लव्ह इच अदर .. बट डोन्ट वॉंट टू ऍग्री.

प्रसंग -१

ती एकटीच बसलेली आहे कॅफेटेरियात, मित्र मैत्रिणींची वाट पहात. ऑफ पिरियड मधे आज इतर मुलं सुटलेले प्रॅक्टीकल करायला गेले होते, पण तिला काहीच काम नव्हतं. तो समोरून येतो. समोरासमोर आल्यावर एकमेकांना विश करणे आलेच. ती च्या चेहेऱ्यावर हसू आलं- पण क्षणभरच!! त्याने एकदम काळजीयुक्त चेहेरा केला होता आणि एकदम आश्चर्याने तिच्या कडे पाहिले.

आता मात्र ती थोडी गोंधळली. काय झालं असेल? का म्हणून असा पहातोय विचित्र नजरेने?  ती स्वतः बद्दल उगाच कॉन्शस झाली. नजरेनेच विचारले?

तो म्हणाला, तुझ्या केसात काही तरी अडकलय.. थांब जरा… आणि त्याने हाताने तिच्या केसावरून हात फिरवला- तिच्या लक्षात आला त्याचा वात्रटपणा. तिला हसू आलं आणि त्याचा कावा लक्षात  आला, पण   तेवढ्यात त्याने आपला ’कार्यभाग ’ साधला होता.

त्याने पटकन हात समोर केला, आणि म्हणाला, दे शंभर रुपये?

कसले?

तुझे केस स्वच्छ करण्याचे. तुला काय वाटले ही  अशी लोकांना स्वच्छ करण्याची  सगळी घाणेरडी कामं मी  काय फुकट करतो की काय? चांगला इंजिनिअर आहे, सगळ्यांकडून तर पाचशे रुपये घेतो स्वच्छ करण्याचे, तू मैत्रीण म्हणून शंभरच मागितले..

तिचा चेहेरा रागाने लालबुंद झाला,

ती आता रिऍक्ट करणार तेवढ्यातच त्याने तिला म्हंटले, बरं ते जाऊ दे, तु इतकी सुंदर आहेस म्हणुन , आणि एक स्टूडंट आहेस म्हणून,  चल तुला   सूट देतो, फक्त एक वडा पाव -पेप्सी  मागव.. सोडले शंभर रुपये तुझे . इतका इंजिनिअर झाडूवाला मिळतो का इतक्या कमी किमतीत?

ती लाजली, आणि त्याला मारायला धावली, समोरच्या टेबलवरचा ग्लास पडला पाणी सांडलं पण तिकडे लक्ष नव्हतं दोघांचंही.  पुस्तकं  भिजताहेत. नशीब, तेवढ्यात इतर मित्र मंडळी पण आली, आणि दोघेही हसत सुटले.

प्रसंग २:-
तो बसलाय मित्रांसोबत गप्पा मारत. ती अजून आलेली नाही. विषय आहे, की मुली लॉजिकली विचार करतात की इमोशनली. त्याचं म्हणणं होतं की त्या लॉजिकली विचार करुच शकत नाहीत. त्यांच्या मेंदूमधला इमोशनल कोष कोणी  हळूवार पणे  स्पर्श केला तर त्यांचं लॉजिक पुर्ण पणे वाहून जातं . अगदी साधारण दिसणाऱ्या मुलाच्या प्रेमात एखादी सुंदर मुलगी पडलेली पाहिली की हा प्रश्न नेहेमीच पडतो – की तिने काय पाहिलं असेल ह्या माणसात?  ही कॉमेंट तर बरेचदा ऐकू येते अशा परिस्थितीत-” बंदर के हाथ मे अद्रक”!! 🙂

त्याचं हे नक्की प्रिन्सिपल होतं की मुली प्रेमात पडतात ते आपोआप, त्यांच्या इच्छे विरुद्ध! सगळं काही आपोआप होत असतं . ठरवून काही प्रेम होत नसतं हे मात्र नक्की. एखाद्या मुलीने लॉजिकली विचार करुन कितीही टाळलं तरीही इमोशनल माईंड चा कॉर्ड जर स्पर्शला गेला असेल तर … नो वन कॅन स्टॉप इट!!

गृप मधल्या मुलींचं म्हणणं होतं की आजकाल सगळ्या सुशिक्षित आहेत, म्हणून अर्थातच लॉजिकली विचार करतात.  बराच वेळ अशीच चर्चा सुरु होती आणि लवकरच सगळे निघून गेले पिरियडला.

प्रसंग -३

पुन्हा कॅंटीन. ती एकटीच बसलेली आहे. तो समोरून येतो. परवाची त्याच्यामुळे झालेली एम्ब्रॅसमेंट ती विसरलेली नव्हती. तिने त्याच्याकडे अगदी अनोळखी नजरेने पाहिले.

हाय!  कसली क्युट दिसते आहेस गं तू? पण जाम भिती वाटते बरं का मला अशा सुंदर मुलींची.

तिला खूप बरं वाटलं, कोणी सौंदर्याची  तारीफ केली की बरं वाटतंच ना.तिच्या चेहेऱ्यावर पुन्हा एक मोठं प्रश्न चिन्ह!! हातातल्या सेल फोनशी चाळा करत बसली होती ती.

बोलायचं नाही हे ठरवलं होतं, पण रहावलं नाही.. शेवटी ती म्हणालीच- कां बर? कसली भिती वाटते?

त्याचं उत्तर अनपेक्षित होतं, सगळ्या सुंदर मुली बिनडॊक असतात, आणि ते त्यांना पक्कं माहिती असतं, म्हणून तो ’मेंदूचा रिकामापणा’   त्या आपल्या सौंदर्याने झा्कून टाकण्याचा प्रयत्न करतात.

आता मात्र ती खूप चिडली होती. स्वतःला समजतो तरी काय हा? इतकी स्वतःबद्दलची घमेंड आहे तर कशाला येतो नेहेमी बोलायला, म्हणे सुंदर मुली बिनडोक असतात. मूर्ख कुठला. याला काही समजतं का? नेहेमी निळ्या जिन्सवर हिरवा शर्ट घालणारा बावळट माणूस !! बस्स इतक्याच शिव्या येत असतात तिला.. स्वतःचाच संताप येतो. धड शिव्या पण देता येत नाहीत आपल्याला ?? काय आयुष्य आहे आपलं?

’ती म्हणाली गेट लॉस्ट .. मला अजिबात बोलायचे नाही तुझ्याशी’.

’तू नेहेमीच अशी रुड बोलत असते का लोकांशी? लहानपणापासून तुला कोणी शिकवलेलं नाही वाटतं की लोकांशी कसं बोलावं ते”

’एक्सक्युज मी… काय म्हणालास??’

’सॉरी ..तू यु आर नॉट ऑफ माय टाइप’.

’गेट लॉस्ट.. आय डॊन्ट लाइक यु, ओव्हरस्मार्ट रॅट.’.

’मला माहिती आहे मुली नेहेमीच जर त्यांच्या मनात नाही असेल तर  हो  आणि हो असेल तर नाही  म्हणतात.’ हे असं नेहेमीच होतं मला माहिती आहे,तुला माझ्यामधे इंट्रेस्ट आहे म्हणून.

तिचा संताप शिगेला पोहोचला होता. काय करावे सुचत नव्हते. रागाने लाल झाली होती ती. स्वतःचेच केस उपटून घ्यायचे बाकी ठेवले होते.

तू माझ्या मागे का लागला आहेस. मला माहीत  आहे की तू काय ट्राय  करतो आहेस ते- माझ्यावर चालणार नाही.

ओह..खरंच?? इज दॅट सो?? यु आर सो अट्रॅक्टेड टुवर्ड्स मी, दॅट यु आर ट्राइंग टु फिगर आउट माय माइंड.. ग्रेट!!

मला माहिती आहे, तुला मी आवडते, म्हणुन तू असे नेहेमीच मला छळत असतोस.

“कसला  गोड गैरसमज आहे तुझा!”

तिच्या मनात त्याच्या बद्दल इतका राग आला होता पण काहीच करता येत नव्हतं. कसा आहे हा ? इतका आढ्यताखोर माणुस पाहिला नाही कधी., इतके मित्र आहेत, पण असं बोलणारा एकही नाही. सगळे कसे गोंडा घोळत असतात समोर समोर. हाच एक वेगळा आहे जरा. लॉजिकली आवडायला नको हा आपल्याला, पण इतकी भांडणं, हॉट डिस्कशन्स होऊन पण याच्यासोबत का बरं वाटत असेल आपल्याला? ती विचार करत बसली.

तिच्या चेहेऱ्यावरचे रागीट भाव अचानक स्मित हास्यात बदलले, तो म्हणाला , तुझ्या बद्दल मला एक मस्त गोष्ट समजली आहे.
तिने ठरवले असते की ह्याच्या ट्रॅप मधे अडकायचे नाही. तरी पण तिला विचारल्या शिवाय रहावत नाही.. ती  म्हणाली काय?
तो म्हणाला- ही योग्य वेळ नाही, नंतर सांगीन कधीतरी ..

तेवढ्यात समोरून दोन मित्र येऊन टेबलवर जॉइन झाले, आणि अर्थातच ह्यांच्या गप्पा बंद पडल्या.

प्रसंग ४

ती तिच्या मैत्रिणी बरोबर बसलेली आहे. कॅन्टीन मधे समोर कोल्डड्रिंक ची बाटली आहे. दोघी अगदी जिवश्च कंठश्च मैत्रिणी. मैत्रिणीला त्याच्या बद्दल सांगते ती. कसा सारखा त्रास देत असतो ते.

मग त्याच्याशी बोलणं का बंद करत नाहीस. अव्हॉइड कर ना त्याला.

अगं पण त्याची कंपनी बरी वाटते ग.. नाही कसं म्हणू त्याला?

ओह.. म्हणजे तू प्रेमात पडली आहेस तर..

मी?? छेः, अशक्य!! प्रेमात पडणं तर अशक्यच! अगदी जगातला शेवटला पुरुष जरी असला, तरी पण ह्याच्याशी लग्न? इम्पॉसिबल!!

मैत्रीण म्हणाली, अगं बहुतेक असंच असावं. विचार कर. पण मी त्याला कसं विचारू? प्रत्येकच गोष्ट अगदी कॅज्युअली घेतो तो.

साधी गोष्ट – जस्ट क्रिएट जेलसी.. ऍंड ही विल कम आउट ऑफ द क्लोझेट

***
प्रसंग – ५
कॅंटीन , सगळे मित्र मैत्रिणी बसलेले आहेत. समोर एक पेढ्यांचा डबा उघडा ठेवलाय. तेवढ्यात तो येतो, आणि समोर पेढे बघून एक पेढा उचलतो. कोणाचे पेढे रे?
लग्न ठरलंय.. एक मित्र म्हणाला.

कोणाचं?

’ति’चं..

काय?? कोण आहे तो तिच्याशी लग्न करतोय? पण चेहेरा पडला होता खर्रकन.

तिच्याकडे पाहिले. चेहेऱ्यावरचा खट्याळपणा लक्षात आला. त्याला काहीच कळले नाही. हातातला पेढा हाताच राहिला.

तेवढ्यात तिची मैत्रीण उठली, आणि म्हणाली, अरे ’ती’चे नाही, माझ्या ताईचे ठरले आहे लग्नं, खा पेढा.. आणि त्याचा जीव भांड्यात पडला एकदम.

त्याला आता मात्र रहावलं नाही. लक्षात आलं की आता वेळ केला तर वेळ निघून जाईल. सगळ्यांसमोर तिला विचारले, बघ, माझं पीजी पुर्ण झालंय. कॅंपस मधे सिलेक्शन पण झालंय एका कंपनीत. पॅकेज पण बरं आहे. तू माझ्याशी लग्न करशिल??

ती काहीच बोलली नाही, फक्त हसली, विथ द अशुरन्स टु सपोर्ट हिम  लाइफलॉंग.लग्नानंतर त्याने पुर्वी दिलेल्या त्रासाचा बदला तिने घेतला की —- हे त्या दोघांनाच  माहिती!

लगान इन रिअल लाइफ..

Written by  on July 16, 2004

माझे काका नामांकित वकील. म्हणजे इतके की अमरावतीला नुसतं आप्पा कुलकर्णी अमरावती , इतका पत्ता टाकला तरीही पत्र मिळेल. तसे बार कौन्सिलवर पण निवडुन आले होते पुर्वी, त्यामुळे पण बऱ्याच लोकांना माहिती आहेत ते.. खरं तर वकिली हा एक बेस्ट बिझिनेस आहे असं माझं मत आहे. जसे जसे तुमचे वय वाढत जाते तसे तसे तुम्ही जास्त पैसे कमाऊ शकता..डिमांड वाढते. रिटायरमेंटला काहीच वाव नाही. तुम्ही जरी केसेस घेणं कमी केलंत तरीही लोकं मागे लागतात,की कसंही करुन  ही एवढीच केस तुम्ही लढवा म्हणून.त्यामुळे अजूनही काका  खूप बिझी असतात..

काकांना खूप गोष्टी सांगायची सवय आहे. अगदी मनापासून समरसून गोष्टी सांगतात.  स्मरणशक्ती इतकी दांडगी की अजूनही प्रत्येक प्रसंगाचे वर्ष सांगतात, कधी काय झालं होतं, किंवा कोण काय म्हणालं होतं ते अगदी नावानिशी सांगतात

.इंग्रजांचं राज्य होतं,तेव्हाची ही गोष्ट आहे…इंग्रज कसेही असले तरी एक गोष्ट आहे जी त्यांचा सुसंस्कृतपणा दाखवते. ती म्हणजे त्यांनी कोणालाच आणि कधीही गुलाम म्हणून वापरलं नाही, विकलं नाही .  अर्थात, मजूर म्हणुन मलेशिया, श्रीलंकेत कांही लोक नेले होते , त्यांना पण पैसा देऊनच काम करवून घेतलं गेलं. नेमका ह्याच्या विरुद्ध अमेरिकन्स नी जिथून शक्य होईल तिथुन गुलाम नेले होते. म्हणूनच भारत गुलाम गिरी मधे होता हे म्हणणे चुकीचे वाटते . भारत इंग्रजांच्या अधिपत्याखाली होता असे म्हणणेच बरोबर ठरेल..

कालच बोलतांना एक गोष्ट सांगितली माझ्या आजोबांची. माझे आजोबा म्हणजे आर. जे. कुलकर्णी.. शेवटच्या काळात म्हणजे १९५५ च्या सुमारास ते कलेक्टर होते अकोल्याचे, त्यांच्या संदर्भातली ही गोष्ट आहे. अगदी सिनेमातल्या सारखा प्रसंग आहे ह्यात.

तुम्ही लगान पाहिला आहे का? मला सुरुवा्तीला तो चित्रपट पाहिला आणि त्यात जे कांही दाखवलंय ’ब्रिटीश लोकांचे वागणे – कायद्याला धरुन” हे जरा अतिशयोक्ती ्पूर्णंच वाटलं होतं. असं वाटायचं की त्यांच्या हातामधे सत्ता असतांना त्यांनी सत्तेचा (दूर) उपयोग का केला नाही?? शेवटचा बॉल नो बॉल दिला नसता , किंवा कॅच दिली असती तर कोणाला कळलं असतं?? पण त्यात हे दाखवलंय की ब्रिटीश अगदी कायदेशीर पणे खेळ खेळलेत, आणि जेंव्हा भारतीय जिंकतात तेंव्हा त्या युरोपियन माणसाला शिक्षा करतात. पण जी गोष्ट काकांनी सांगितली ती ऐकल्यावर मात्र पटलं ते..

ही गोष्ट आहे माझे आजोबा जेंव्हा तहसिलदार होते तेंव्हाची. १९२७ चा काळ. माझे आजोबा तेंव्हा तहसिलदार होते अमरावतीला. आजोबांचे केस अवेळीच पांढरे झाले होते. तेंव्हाचा इंग्रजांचा काळ. सगळ्या वरच्या पोस्ट्स इंग्रजांकडेच होत्या. तेंव्हा सी पी ऍंड बेरार प्रोव्हेन्स होतं, आणि त्या प्रोव्हेन्स चा कमिश्नर आय सी एस अधिकारी  जेम्स ग्रिन फिल्ड होता. हा अधिकारी नुकताच आलेला होता या भागात.

त्याने कुठलीही गोष्ट आपल्याच मनाप्रमाणे करण्याची सुरुवात केली. कुणालाही नोकरिवर ठेवणे किंवा काढून टाकणे ह्याची ऍथोरिटी त्याच्याच कडे होती.  तुम्हाला फोर्ड ची ती गोष्ट  आठवते का? एका इंजिनिअरला त्याने टाईट पॅंट घालतो, म्हणजे तो गे आहे असे म्हणून नोकरी वरून काढून टाकले होते तसलाच प्रकार होता ग्रिन फिल्ड चा .

एके दिवशी सकाळी आजोबा त्यांना भेटले असता त्याचे लक्ष आजोबांच्या पांढऱ्या केसांकडे गेलं. त्याने ताबडतोब ऑर्डर काढली की आर.जे.कुलकर्णी यांचे केस पांढरे आहेत आणि त्यांना हार्ट चा प्रॉब्लेम आहे ( ही गोष्ट पुर्ण पणे खोटी होती. आजोबांना हार्ट चा कांहीच त्रास नव्हता.) म्हणून नोकरी वरून बर्खास्त करण्यात येत आहे.

आता करायचं तरी काय? लग्न झालेलं, लहान लहान मुलं, म्हणून स्टॉप गॅप अरेंजमेंट म्हणून त्यांनी ’शाला पत्रिका’ नावाच्या मराठी विकली पेपरचं संपादन सुध्दा केलं. त्या काळी अमरावती मधे ना.रा.बामणगांवकर ’उदय’ नावाचा पेपर पण काढत होते. असो. विषयांतर होतंय..
तर काय सांगत होतो,की आजोबांना नोकरी वरून काढल्यानंतर त्यांनी सरकार दरबारी त्या आय सी एस कमिश्नरच्या अगेन्स्ट अपील केलं. डॉ. व्हॉड म्हणून तेंव्हा एक मोठे सरकार दरबारी डॉक्टर होते. त्यांच्याकडे आजोबांची मेडीकल चेक अप करण्याची  केस गेली !

सरकारने असा निर्णय दिला की डॉ. व्हॉड हे आजोबांची तटस्थपणे मेडीकल टेस्ट घेतिल आणि आपले फाइंडींग्स सरकारला जमा करतिल. कोर्टात केस सुरु होतिच – बर्खास्तीची..डॉ. व्हॉड ने मग सगळं टेस्ट करुन आजोबांना काहिच झालेले नाही असा रिपोर्ट दिला.

त्या रिपोर्ट च्या आधारावर आजोबांना पुन्हा नोकरीवर  घेण्यात आलं. आणि ग्रिनफिल्ड ची बदली करण्यात आली.

ही गोष्ट ऐकली आणि मला पटलं, की हो… लगान मधे जे दाखवलंय ते होऊ शकतं…!