तालिबान – शरियत आणि भारत.

Written by  on July 3, 2020
तालिबानच्‍या मागण्‍यांच्या पुढे नतमस्‍तक होत पाकिस्‍तान सरकारने स्वात खोऱ्यासह नैऋत्‍य फ्रंटीयर प्रांतात शरीयत कायदा लागू करण्‍याची तालिबानींची मागणी मान्‍य    केलेली आहे.
अर्थात ह्या मान्यतेला अमेरिकेने कशी मान्यता दिली  हेच मला कळत नाही. एकीकडे अमेरिका तालिबानी लोकांशी लढते आहे अफगाणिस्थान मधे आणि त्या पार्श्वभूमीवर ही मान्यता का?? हे लक्षात येत नाही. अमेरिकेला कुठल्याही परिस्थितीमध्ये तालिबान्यांची ताकत वाढलेली नको आहे. तरी पण हा एक पुर्ण प्रांत तालिबान्यांच्या नियंत्रणाखाली देण्याचे प्रयोजन कळत नाही.
या उलट या भागावर अजुन जोरात हल्ला करुन तालिबान्यांना नेस्तनाबूद केले पाहिजे.माझी अपेक्षा अशी होती की अमेरिका आणि पाकिस्तान मिळून त्यांना पळता भुई थोडी करुन टाकतील. पण तसे झाले नाही.
दहशतवाद्यांबरोबर केलेल्या शांती करारास अमेरिकेकडून विरोध केला जात असतानाही या भागातील प्रशासनाने  एका करारावर स्वाक्षरी केली आहे  असे वृत्त वाचण्यात आले आहे. यावरुन एक सिध्द होते, वेळ प्रसंगी आपल्या आकावर पण दात विचकण्याची  हिंम्मत पण   ह्या पाकी कुत्र्यांमधे आहे .
या करारानुसार शरीयत किंवा इस्लामी कायद्यांच्‍या विरोधातील सर्व नियम व कायदे नष्‍ट करण्‍यात आले आहेत. तर याबाबतही संमती करण्‍यात आली आहे, की या भागात सैनिक असतील मात्र दहशतवाद्यांकडून हल्‍ला झाल्‍यासच प्रत्‍युत्तर दिले जाईल.दहशत वाद्यानी हल्ला केल्याशिवाय पाकिस्तानी सैनिक त्यांच्यावर हल्ला करणार नाहीत. म्हणजे असे… बघा एखादा तालिबानी खांद्यावर रॉकेट लॉंचर घेउन जात असेल , तरी पण त्यावर पाकी सैनिक त्याने हल्ला केल्याशिवाय हल्ला करणार नाही..
पाकिस्तान मधल्या स्वात नदी! ह्या नदीचे खोरे म्हणजे अगदी खजियार प्रमाणे पाकिस्तानचे स्वित्झर्लंड समजले जाते. केवळ १५० किलोमीटर वर आहे हा भाग इस्लामाबाद पासून.काय गंमत आहे नाही ? राजधानी पासून केवळ १५० किमी वर पाकिस्तानचे कायदे चालणार नाहीत.
निसर्ग सौंदर्याने नटलेला हा भु भाग म्हणजे पृथ्वी वरील स्वर्गच आहे.इथे काय नाही? पर्वत, हिरवळ, तलाव आणि निसर्ग सौंदर्य सगळं काही आहे इथे. नाही ती फक्त शांतता..कारण इतकं सगळं निसर्गाने दिलं पण सोबत एक शापही दिला.. तो म्हणजे हा  भाग जॉग्रोफिकली जरी पाकिस्तानला जोडला असला, तरीही इतका दुर्गम आहे, की त्या भागामधे तालिबान्यांनी आपले बस्तान चांगलेच जमवले आहे. जो पर्यंत मुश होते, तो पर्यंत ह्या भागामधे २५ हजारच्या वर पाकिस्तानी टृप्स तैनात केल्या गेले होते. पण नंतरच्या काळात ते बरेच कमी करण्यात आले.अजुन ही ट्रुप्स आहेत पण कमी प्रमाणात.
मिंगोरा हे ह्या प्रदेशातील महत्वाचे शहर. संपुर्ण तालिबानी कायदा इथूनच चालवण्यात येइल. कुठलीही केस असेल तरी तिचा निकाल इथेच लावण्यात येइल. हाय कोर्ट, सुप्रीम कोर्ट, काही नाही. पूर्वी हाय कोर्टांसाठी किंवा सुप्रीम कोर्टासाठी केसेस इस्लामाबादला नेल्या जायच्या. आता ते होणार नाही. ४ महिन्यात निकाल आणी शिक्षा सुध्दा..
  • आणि शिक्षा पण कसल्या डेन्जरस.. दगडाने ठेचून मारणे, बलात्कार प्रुव्ह होण्यासाठी कमीत कमी ५ साक्षीदार उभे करावे लागतील स्त्रीला तरच तो बलात्कार सिद्ध होईल अन्यथा , ऍडल्ट्री खाली तिलाच शिक्षा- दगडाने ठेचून मारण्याची दिली जाईल..
  • कुठलाही खेळ खेळणे हे तालिबान च्या दृष्टीने गुन्हा आहे.
  • इथे आज इस्लामी तालिबानी कानुन लागु करण्यात आला आहे. त्या नुसार, प्रत्येक खटल्याचा निकाल हा ४ महिन्यात लागलाच पाहिजे.
  • चोरी करता हात कापणे वगैरे ह्या शिक्षा तर आहेतच. फक्त एकच प्रश्न आहे, जर एखाद्याचा हात कापला, आणि नंतर कळले की हा माणुस चोर नाही आणि खरा चोर सापडला , तर हे तालिबानी लोक काय करित अस्तील बरं?
  • स्त्रियांनी मार्केटला जाणे हे शरीयत  कायद्या नुसार परमीटेड नाही.स्त्रिया मार्केटला जाउ शकतील पण केवळ मेडिकल ट्रिटमेंट साठी आणि सोबत कोणी पुरुष असेल तरच.
  • ट्रायबल नियमाप्रमाणॆ स्त्रियांनी  केवळ डोक्यावर रुमाल बांधला तरी पण चालायचं , पण आता तालिबानच्या फतव्या प्रमाणे सगळ्याच स्त्रियांना चेहेरा झाकून घेणे / चेहेऱ्यावर   पडदा घेणे कम्पलसरी केले आहे.स्त्रियांनी चेहेरा न झाकल्यास, त्यांचे नाक कापण्यात येइल असे तालिबानी लोकांनी  जाहीर केले आहे .
  • पाकिस्तानी मीडियाने असेही म्हंटले आहे की ह्या मलाकंद भागात  १९९४ पासूनच शरीयत कायदा लागू होता. पण एखादा  निकाल जर विरुद्ध गेला तर पेशा वरच्या हायकोर्टापुढे अपिलही करता यायचं. पण आत्ताच्या नवीन नियमाप्रमाणे पाकिस्तानी कायदे ’शरीयतच्या नियमानुसार दिलेले निकाल’         ( कायदे म्हणायचे कां?)   ओव्हर रुल करु शकणार नाहीत.हायकोर्टाचा रस्ता बंद झाला!!
  • पुरुषांना दाढी ठेवणे हे कम्पलसरी आहे..
  • एकंदर २१ पैकी १६ ट्राइब्ज वर त्यांनी हा तालिबानी शरीयतचा कायदा लागू केला आहे. इतर सुटलेल्या ५ ट्राइब्स वर पण हा कायदा  लादण्यात  येइल.
  • एका शरीयत एक्स्पर्ट च्या म्हणण्यानुसार तस्लीमा नसरीन ला जर शिक्षा द्यायची झाली तर तिला कंबरे खालचा भाग जमिनीत पुरुन, तिला दगडांनी ठेचून मारण्याची शिक्षा द्यावी लागेल.
प्रत्येक वकिलाने शरीयत कायदा हा अभ्यासणे आवश्यक आहे. आणि सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे , इथे पाकिस्तानचा कुठलाही कायदा लागु होणार नाही. सध्या जे वकील आहेत त्यांनी पण मौलाना कडून शरीयत लॉ चे प्रशिक्षण घेणे कम्पलसरी करण्यात आले आहे.
या भागातील कोर्ट बरखास्त करण्यात आले आहे. जे पूर्वी जुडी शिअरी मधे कामं करायचे , त्यांना राजीनामा देण्यास सांगण्यात आले आहे आणि त्या भागातील जज, वकील, सरकारी वकील, ह्या सगळ्यांनी मान तुकवून तालिबानी लोकांचे म्हणणे मान्य केले आहे .
एक कोणी फाजूल्ला नावाचा नेता आहे तालिबानी ! ह्या माणसाने हजारो लोकं मारली आहेत काहीही कारण नसतांना.ह्या भागात  जवळपास ५०० च्या वर शाळा होत्या.   मुलींना शिकणे हराम आहे असे डी क्लीअर करुन त्याने ३०-४० शाळांमधे आणि कित्येक कॉलेजेस मधे ( साधारणतः २०० च्या आसपास) बॉंबस्फोट घडवून आणले . ..केवळ मुली तिथे शिकायला जायच्या म्हणून..
या भागावर पूर्वी बुध्द लोकांनी आणि हिंदु राजांनी राज्य केले पण एकदा गझनी ने सत्ता हाती घेतल्यावर मात्र हा भाग मुस्लिम शासकांच्याच नियंत्रणाखाली राहिला. ह्याच भागात तुम्हाला बऱ्याच ठिकाणी बौध्द स्तूप, मुर्ती, आणि विहार दिसून येतात ( अर्थात तोडफोड केलेल्या अवस्थेत  )हा भाग १९६९ साली पाकिस्तान मधे सामील झाला.
पाकिस्तानच्या एका भा्गामध्ये आपले बस्तान बसवल्यावर, हळू हळू तालिबानी लोक आपले पाय पसरायला सुरुवात करणारच , आणि हे लोण लवकरच सिंध प्रांतापर्यंत पोहोचणार आहे . खरं तर तालिबान म्हणजे अमेरिका आणि पाकिस्तानने निर्माण केलेला एक राक्षस आपल्या पुराणात एक भस्मासुर नावाचा राक्षस होता, त्याची गोष्ट आहे. तसेच हा पाकिस्ताननेच निर्माण केलेला भस्मासुर आता त्याच्याच डोक्यावर हात ठेवायला निघाला आहे.
तालिबान्यांना आता अफगाणिस्थान मधे काहीच शिल्लक राहिलेले नाही. त्यांना आता दुसरी सरजमीं पाहिजे उजाडण्या साठी.म्हणून हा स्वात चा भाग म्हणजे एक वरदान आहे त्यांच्यासाठी. अफगाणिस्थान मधे अमेरिकन्स सरळ हल्ला करु शकतात. पण इथे सिव्हिल एरियामधे आल्यावर त्यांच्या हल्ल्यावरून नियंत्रण येइल आणि तालिबान्यांना पण सेफ पॅसेज मिळेल. गोरीला युद्धासाठी तालिबान्यांना एक पोषक वातावरण निर्माण केलं जातंय.
असं ऐकण्यात आलं आहे, की इस्लामाबाद पासून केवळ २८ किमी वर तालिबानी पोहोचले आहेत. आणि लवकरच ते कराची, इस्लामाबाद नियंत्रणाखाली आणण्याचा प्रयत्न करतील. अर्थात, अमेरिकेची आर्मी पाकिस्तानात असल्यामुळे थोडा फार कंट्रोल राहिल(?) अशी अपेक्षा …..अन्यथा आपल्याला पाकिस्तान बरा  म्हणायची वेळ येइल तालिबान्यां पेक्षा…

चविने खाणार गोव्याला..

Written by  on July 2, 2020

गोव्याची खादाडीची एक पोस्ट मराठी मंडळी वर आधिच टाकली होती. गोव्याला काय चांगलं मिळतं खायला ते त्या पोस्ट मधे लिहिले होते.सध्या गोव्यालाच आहे आणि त्या   पोस्ट मधे अजून काही जागा लिहायच्या  राहिल्या होत्या ,  म्हणून हे पोस्ट लिहायला घेत आहे.

मराठी मंडळीवर पूर्व प्रसिध्द पोस्ट जसंच्या तसं टाकतो, आणि मग पुढे उत्तम गोवनिज जेवण मिळण्याच्या काही जागांची माहिती पण देतो. ह्या सगळ्या जागा मी स्वतः जाउन बघितलेल्या आहेत, त्यामुळे अगदी निःसंकोच पणे या हॉटेल्स मधे तुम्ही जाऊ शकता. पहिली गोष्ट म्हणजे त्या हॉटेलमधलं जेवण ऑथेंटीक गोवनिज असते, आणि दुसरे म्हणजे जेवणाची चव , आणि क्वॉलिटी चांगली असते, तसेच जेवणाचे दर पण खूप जास्त नसतात केवळ अशाच जागांची   यादी देतोय.

सगळ्या मस्त्याहारी लोकांना गोवा म्हणजे जीव की प्राण असतं   कदाचित म्हणुनच माझं पण  फेवरेट शहर आहे गोवा. गेल्या कित्येक वर्षात दर महिन्याला कामानिमित्य एक तरी व्हिजीट असतेच गोव्याला. अगदी सुरुवातीच्या काळात म्हणजे २०-२५ वर्षापुर्वी मी वास्कोला महाराजा हॉटेल मधे किंवा अन्नपुर्णा मधे उतरायचो. अन्नपुर्णा मधे रुम फक्त ४० रुपयांना मिळायची. तेंव्हा दररोजचा डीए पण फक्त १२५ रुपये होता. वास्को मधे उतरण्याचे मुख्य कारण म्हणजे एमपीटी ( मार्गोवा पोर्ट ट्रस्ट ) मधे काम असायचं, जास्त प्रवास करावा लागु नये म्हणुन ज्या भागात काम असायचं तिथेच रहाणं व्हायचं..

नंतर एक कर्मा म्हणुन हॉटेल निघालं, तिथे पण बरेचदा उतरलो आहे. काही जवळचे मित्र पण वास्को, बागोमोलो ला रहातात – हे पण एक कारण असेल.

नंतर मात्र काही मडगांवच्या वुडलॅंड्स मधे रहाणं सुरु केलं. वुडलॅंड्स हॉटेल जरी बरं असलं, तरी रुम सर्व्हिस च्या नावाने अगदी बोंब असायची, तरी पण काही दिवस इथेच उतरायचो. माझा एक फारच जवळचा मित्र, त्याने घर बांधलं चिनचिनिम ला, आणि मडगांव तिथुन जवळ, म्हणुन इथे मुक्काम सुरु केला. मडगांवला एक नानुटेल म्हणुन हॉटेल आहे. अतिशय सुंदर आणि निटनेटकं हॉटेल. स्विमिंग पुल वगैरे असल्याने , गोवा टुर म्हंटलं की स्विमिंग ट्रंक सुटकेस मधे टाकायची हे नक्कीच..

स्विमिंग ट्रंक वरुन आठवलं, एकदा बागोमोलो बिच वरच्या पार्क प्लाझा मधे उतरलो होतो. नाही- गैरसमज नको, फाइव्ह स्टार मधे मी कधीच उतरत नाही, कारण डिए तितका नसतो आमचा, तेंव्हा फक्त एक कॉन्फरन्स ऑर्गनाइझ केलेली होती म्हणुन तिथे उतरलो होतो. हॉटेलचा प्रायव्हेट म्हणता येइल असा बिच आहे. बिच वर समुद्रात पोहायला गेलो. समुद्र अतिशय रफ आहे इथला . तसेच इथली रेती पण खुपच रफ आहे. समुद्रातुन डुंबुन बाहेर आलो  आणि काठावर बसलो थोडावेळ. तर ही रेती स्विमिंग ट्रंक मधे दोन मांड्य़ांच्या मधे जाउन बसली. तेंव्हा लक्षात आलं नाही, पण जेंव्हा उठुन चालणं सुरु केलं तेंव्हा मात्र घर्षणाने मांड्यांची वाट लागली. कधी एकदा रुमवर जाउन शॉवर घेतो असं झालं होतं. असो.. नंतरचे दोन दिवस कॅंडीड क्रिम लाउन जखमा कुरवाळण्यातच गेले.

जेंव्हा गोव्याच्या हॉटेल्स बद्दल बोलतो आहोच, तर गोवा टुरिझमच्या चिप रेट हॉटेल्स चा उल्लेख करायलाच हवा. अगदी मोक्याच्या जागेवर आणि सुंदर प्रॉपर्टी म्हणजे गोवा टुरिझम ची हॉटेल्स, सुरुवातीच्या काळात टुरिझम ला बढावा देण्यासाठी ही हॉटेल्स इथे सुरु करण्यात आली होती. मी स्वतः इथे थांबणं कधीच प्रिफर करत नाही- पण जर कोणी इथे येणार असेल तर मी ही हॉटेल्सच नेहेमी रेकमंड करतो. समुद्र किनाऱ्यावरची यांची प्रॉपरटी व्हॅल्यु फॉर मनी चा अनुभव देते.    ग्रॅसिऍनो कॉटेजेस हे कोलवा बिचवरचं हॉटेल माझं फेवरेट झालंय किंवा सिल्व्हर सॅंड !! .

चविने खाणार गोव्याला हे हेडींग देउन हॉटेलची माहिती काय लिहित बसलोय मी?? गोव्याला आल्यावर रुम टेरिफ मधे ब्रेकफास्ट इन्क्लुडेड असतो. तोच नेहेमीचा कट फ्रुट्स, कॉर्न फ्लेक्स, टोस्ट, ऑम्लेट, साउथ इंडीयन डिश एखादी, पोहे उपमा वगैरे काही तरी असा बफे नेहेमीच असतो. ह्याची कॉस्ट जरी रुम मधे इन्क्लुडेड असली तरी मी मात्र नेहेमी ऑथेंटीक गोव्याचा ब्रेक फास्ट घेण्यासाठी नेहेमी बाहेर एखाद्या लहानशा टपरी मधे जातो.

गोव्याचा ब्रेकफास्ट म्हणजे भाजी पाव किंवा भाजी पुरी.. इथे हा शब्द याच क्रमाने म्हणजे भाजी आधी, आणि नंतर पुरी किंवा पाव असे म्हंटले जाते. एखादी उसळ, त्यात बटाट्याची सुकी भाजी चिरलेला बारिक कांदा आणि पाव किंवा पुरी असा हा नाश्ता असतो. या नाश्त्या सोबत जर इच्छा असेल तर एखादी मिर्ची  ( म्हणजे बेसन लाउन तळलेली मिरचीची भजी) पण घेउ शकता. या भाजीमधे गोव्याचे लोकल हर्बस घातल्यामुळे एक वेगळाच फ्लेवर येतो. बरेचदा भाजी सदृष्य़ गोवनिज कुर्मा पण असतो.

^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.files.wordpress.com/2010/04/goa-eating-out.jpg)

गोवन भाजी पाव बटाटा सुकी भाजी+ पातळभाजी विथ पाव. उडीपी हॉटेलमधे खायला जाउ नका. खास गोवनिज हॉटेल्स मधेच चांगली क्वॉलिटी मिळते

साधारण मिरी असतात ना त्याच्या आकाराची बारिक फळं असलेला मसाल्याचा पदार्थ आता नाव आठवत नाही त्याचं. अगदी मिऱ्याप्रमाणेच गुच्छा असतो त्यांचा पण. एकदा मी घरी आणला होता हा मसाल्याचा पदार्थ. ह्याचा उपयोग जेंव्हा एखादी थोडा जास्त वास असणारी फिश करी करायची असते तेंव्हा  केला जातो. आता नांव आठवत नाही त्या पदार्थाचं, पण त्याचा फ्लेवर अप्रतिम असतो. याच्या वापरामुळे भाजी पावाची चव एकदम वेगळीच होऊन जाते.

^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.files.wordpress.com/2010/04/presentation1.jpg)

जाम भरलेले बन आणि सोबत चहा. हे आपल्या समोरच तळून देतात. कॅलरीची काळजी करू नका खातांना. उगिच पश्चाताप होतो . मी गोव्याहून येतांना हे बन्स नेहेमी विकत आणतो.

गोव्याला असलो की एखाद्या शॅक मधे जाउन असा नाश्ता करुन दिवसाची सुरुवात करणे मला जास्त आवडते. भाजी पाव खाउन झाल्यावर   होम मेड बन नावाचा एक अतिशय टेस्टी प्रकार इथे मिळतो. (पण त्यासाठी शुध्द गोवनिज हॉटेलमधेच जावं लागेल तुम्हाला) या बन च्या सेंटर मधे कधी तरी थोडं जाम वगैरे पण असु शकतं भरलेलं . हा होम मेड गोवनिज बन आणि चहा घेउन ब्रेकफास्ट संपवायचा. दुपारी एक वाजेपर्यंत भुक म्हणजे काय याची जाणीव पण होणार नाही.

सकाळी ब्रेकफास्ट झाल्यावर वाटेल की खुप झालं ,आज जेवण टाळू, पण दुपारी एक दिड वाजला की पोटात उंदीर कबड्डी खेळणं सुरु करतात – आणि आपोआपच पाय एखाद्या हॉटेल कडे वळतात.. गोव्याची हवाच तशी आहे !! दुपारच्या वेळेस जेवणासाठी एखाद्या एसी हॉटेलात जायचं म्हणताय?? छे छे.. नाही. गोव्याला गेल्यावर गोव्याचं ऑथेंटीक जेवण घेण्यातच मजा आहे – मग ते एसी असो वा नसो. बरेचसे लहान लहान रेस्टॉरंट्स आहेत गोव्यात .पण नेहेमी जाउन काही जागा आता पक्क्या झालेल्या आहेत.  पणजी जवळचं नदिकिनारच्या स्टार मधे गेलात  तर शेल फिश क्रिस्पी फ्राय मस्त असतो. कोलोस्ट्रॉल ची काळजी कींवा ऍलर्जीची काळजी न करता खायचा पदार्थ आहे हा. अतिशय मसल्सने भरलेला मांसल पदार्थ – अप्रतिम असतो. इतर ठिकाणी मिळेल तर विचारू शकता.

एअरपोर्टवरुन मडगांवकडे निघाले असाल तर हॉटेल मार्डोल नावाचं एक चांगलं हॉटेल आहे – याच हॉटेल मधे अभिषेक बच्चनचा फोटो पण लावलाय – तो जेंव्हा इथे आला होता तेंव्हाचा. या ठिकाणी स्पेशल फिश थाली मागवली की त्यामधे – शार्कचं  मटण, फिश फ्राय – या मधे चणक असेल तर तोच घ्या. नाहीतर नॉर्मल किंग फिशचा पिस मिळतो, सोबतच चिंबोऱ्या, क्रॅब्स्चा एक तुकडा -टांग, आणि  करी असते. करी मधे प्रॉन्सचे पिसेस अगदी मुबलक प्रमाणात असतात. जर इतकं नको असेल तर नुसती साधी फिश थाली पण मागवता येते. त्यामधे फिश चा पिस, करी आणि राइस असत. सोबत सोलकढी हवी असेल तर एक्स्ट्रॉ मिळते.

^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.files.wordpress.com/2010/04/goa-eating-out-6.jpg)

अनंताश्रम, वास्को

पण माझी स्वतःची फेवरेट ठिकाणं म्हणाल, तर वास्कोचं अनंताश्रम  . या ठिकाणी जाउन फक्त फिश करी राइस ऑर्डर करायची.   अनंताश्रमचं ऍम्न्बिअन्स मला आवडतो.  टिपिकल फिशफ्रायचा वास नाकात शिरतो , हॉटेल मधे पोह्चल्या बरोबर  आणि पोटातले उंदीर पुन्हा कबड्डी खेळु लागतात. भिंतीवर मारिओ मिरांडाच्या शैली मधे काढलेली पेंटींग आहेत. त्यातलं फिशर वुमन चं पेंटींग मला खुप आवडतं. अनंताश्रम मधे जेवणाची ऑर्डर द्या आणि येइ पर्यंत थंड बिअरचा आस्वाद घेत बसा. गोव्याला जाउन बिअर न पिणॆ म्हणजे सिध्दिविनायकाच्या मंदिरात जाउन गणपतीचे दर्शन न घेणे होय.इथली फिश करी पण मला आवडते. लंच टाइम मधे म्हणजे एक ते दोन या वेळात ह्या हॉटेलमधे जाणं टाळा,. खुप गर्दी असते.

^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.files.wordpress.com/2010/04/goa-eating-out-4.jpg)

कोळीण -मारीओ मिरांडा स्टाइल पेंटींग

इथे   फिश चा पीस गोवनीज स्टाइलने फ्राय केलेला असतो, करी मधे दुसरे लहान फिश आणि प्रॉन्स वापरतात.   भाताचा डोंगर बघितला की आधी तर भिती वाटते की हा संपेल तरी कसा?? पण एकदा संपुन पुन्हा एकदा एक हेल्पिंग ऑर्डर करायची वेळ यावी इतकी सुंदर टेस्ट असते इथल्या जेवणाची. एक्स्ट्रॉ राइस मागवला तर पुन्हा राइस+ फिश फ्रायचा पिस असतो , सोबत वाटी मधे करी, एका भागात चिंबोरी, आणि थोडी कसली तरी भाजी. आणि खोटी कढी ( गोवनिज मित्रांना समजेल हा काय प्रकार आहे तो.

^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.files.wordpress.com/2010/04/beer-and-khoti-sol-kadhi.jpg)

खोटी कढी आणि बिअर. हे कॉम्बो पण मला आवडतं.

^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.files.wordpress.com/2010/04/goa-eating-out-71.jpg)

अनंताश्रम थाली. फिश करी , चिंबोरी, आणि एक व्हेज असते या मधे. सोलकढी एक्स्ट्रॉ

सोलकढी मधे नारळाचं दुध घातलेलं असतं, नुसत्या आमसुलाची सोलकढी म्हणजे खोटी  सोलकढी) फिशचा एक पिस आपल्यासारख्यांना कमी पडतो म्हणुन ऑर्डर करतानाच एक्स्ट्रॉ फिश फ्राय मागवावा. शक्यतो चणक मिळेत तर जास्त उत्तम नाहीतर बांगडा वगैरे पण चांगला असतो. माझ्या बरोबर असलेला मित्र किंग फिश चा शौकीन म्हणुन मी तरी पुन्हा किंग फिशच मागवला. गोव्याला आल्यावर पाम्प्लेट वगैरे टाळणे उत्तम. तो ब्राह्मणी मासा मला तरी फारसा आवडत नाही. :)

मडगांवचं अशोका हॉटेल पण खुप मस्त आहे . पहिल्या मजल्यावर चढलॊ की सरळ एसी रुम मधे जाउन बसा. टिपिकल खानावळ सदृष्य़ हॉटेल आहे हे . इथलं पण जेवण अतिशय सुंदर असतं. गोव्याला गेलात तर इथे नक्की या एकदा. गोवनिज फिश फ्राय आणि करी ऑर्डर करा इथे. इथली सोलकढी पण खुपच छान असते.

^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.files.wordpress.com/2010/04/070420103625.jpg)

अशोका हॉटेल थाली.सगळं काही अनंताश्रम प्रमाणेच, फक्त सोलकढी जास्तीचा आयटम असतो

गोव्याला असतांना मोठ्या हॉटेल मधे जेवायला गेलात तर  फिशचा पिस करी मधेच शिजवलेली फिश करी मिळते  पण त्या पेक्षा फिशचा पीस वेगळा रवा फ्राय ( मसाला फाय टाळा गोव्याला आल्यावर) आणि सोडे, प्रॉन्स, लहान फिशचे पिसेस घालुन केलेली वेगळी करी  लहान हॉटेल्स मधे मिळते ती मला जास्त आवडते. म्हणुनच मी शक्यतो लहान शॅक्स मधे जेवायला जातो गोव्याला असलो की.

^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.wordpress.com/?attachment_id=123)खुप वर्षापुर्वी गोव्याला बिचोलिम जवळच्या सेसा गोवा माइन्स आणि डेम्पो माइन्सला जावं लागायचं. जेवणं त्यांच्या कॅंटीन मधेच व्हायचं . मोठा डॊंगर भाताचा.. तिखट जाळ करी आणि पाव असा मेनू असायचा. इथेच एकदा चुकुन बिफ खाण्यात आलं होतं.  :(
असो.

गोव्याला बरेच नॉर्थ इंडीयन्स/ आणि इतर टूरिस्ट  येतात. हॉटेल मधे बघावं तर इथे येउन पण तंदुरी रोटी ऑर्डर करतात- आणि नंतर मग हमारे यहां तो ऐसा नही होता बहुत अच्छा खाना होता है असे म्हणतांना नेहेमी ऐकतो. त्या जागेची जी स्पेशॅलिटी आहे ती ऑर्डर न करता इतर काहीतरी ऑर्डर करुन मग अशा कॉमेंट्स करणे मुर्खपणाचे वाटते मला तरी. ज्या भागात जावे, तिथलाच लोकल पदार्थ ट्राय करावा, असे माझे स्वतःचे मत आहे.

गोव्याला बागोमोलो बिच वर जायला पण मला आवडतं. पार्क प्लाझाचा कॅसिनो नेहेमी खुणावत असतो . तिथे जाउन एक दोन हजार रुपये घालवल्या शिवाय काही चैन पडत नाही मला तरी. अर्थात नेहेमीच घालवतो असेही नाही. पण पोकर खेळायची एक चांगली जागा आहे ती. तर त्या बिचवरच  एक जॉन ची शॅक आहे. तिथे जाउन प्रॉन्स फ्लेवर्ड पापड ( याला ते लोकं वेफर्स म्हणतात ) आणि बिअर अप्रतिम कॉम्बो असतं. सोबतचं एखादी फडफडीत मासळी तळुन मागवा .. बस्स.. खल्ल्लास!!! मेंदु एकदम तृप्त होऊन जाइल.

^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.files.wordpress.com/2010/04/goa-eating-out-8.jpg)

खादाडी साठी तर गोवा हे माझं फेवरेट ठिकाण आहे. फक्त ख्रिश्चन हॉटेल्स मधे ते जे व्हिनेगर वापरतात, त्याचा वास मला आवडत नाही म्हणुन शक्यतो हिंदु हॉटेल्सच मी प्रिफर करतो. तुम्ही दोन्ही ट्राय करु शकता..

आता हे सगळं लिहिल्यावर खाली काही माझ्या आवडीच्या खास गोवनीज  हॉटेल्सची नांवं देतोय . सगळ्या ठिकाणी मी स्वतः ट्राय केलेले आहे, तेंव्हा अगदी  बिनधास्त जा या हॉटेल्स मधे. खास गोवनिज जेवणासाठी.

१) अशोका हॉटेल.. पहिला मजला , लोटस इन जवळ, किंवा गोल्ड स्टार जवळ, मडगांव

२)अनंताश्रम – वास्को. फेमस आहे हे हॉटेल कोणीही सांगेल कुठे आहे ते.

३) भोसल्यांची खानावळ :- वास्को.. ही पण जागा फेमस आहे. (  या वेळेस गेलो होतो,  थॅंक्स प्रविण  माहिती दिल्या बद्दल)

४)हॉटेल रिट्झ :- ऍरोमा जवळ, हेल्थ सेंटर जवळ,  पणजी

५)शीला हॉटेल :-  कोर्तालिम वास्को रोड वर असलेले ..

६)हॉटेल विस्तार :- कस्टम होम जवळ , पणजी

७)अजंता हॉटेल :- पणजी

८) तातो हॉटॆल :- पणजी, फोंडा, मडगांवला आहे यांच्या शाखा. ( गोवन व्हेज)

९)हॉटेल मार्दोळ:- एअर पोर्ट ते मडगांव रस्त्यावर ,

१०) मार्टीस कॉर्नर:- बेतलबाटीम ला आहे हे. सचिन तेंडूलकरचे हे फेवरेट हॉटेल . मजोर्डा च्या रस्त्यावर आहे. कोलवा पासुन दहा मिनिटार. अ्प्रतिम फिश असते, पण थोडी महाग. एकदा जायलच हवं

११) भाजी पाव साठी कुठलेही गोवनिज मालकाचे लहानसे हॉटेल

१२) कोलवाचे शेरे पंजाब :- तंदूरी फिश साठी

१३) अन्नपुर्णा :- वास्कोचे स्नॅक्स साठी

१४)केंटूकी :- कोलवा बिच ( हे ते फ्राइड चिकन वाले नाही) गोवनिज करी राइस मागवा इथे बरा असतो.

१५) ग्रासियानो कॉटेजेस :- कोलवा, इथे लेमन फिश छान असते.

काही सुटली असतील, तर गोवनीज मित्र , किंवा नुकतेच गोव्याला जाउन आलेले  ऍड करतीलच.

ब्लॉग वर लोक कसे पोहोचतात?

Written by  on July 2, 2020

आपण ब्लॉग वर काही तरी लिहितो, आणि लोकं ते वाचतात आणि कॉमेंट्स पण देतात.    बरेचदा तुम्ही   एखाद्या वर्षा पुर्वी लिहिलेल्या पोस्ट वर   अचानक पणे   पण  कॉमेंट येते, आणि तुम्हाला एकदम ’ ही इतक्या जुन्या लेखावर कॉमेंट कशी काय आली ?’ याचे आश्चर्य वाटते .  लोकं या इतक्या जुन्या लेखापर्यंत कसे पोहोचतात?  हा प्रश्न तर मला कित्तेक दिवस छळत होता.

ब्लॉगची माहिती लोकांच्या पर्यंत कशी काय पोहोचते?   मराठी ब्लॉग  विश्व वरून हे उत्तर बहुतेकांच्या मनात येईल .  ब्लॉग वर लिखाण नविन सुरु केल्यावर लोकांपर्यंत पोहोचवण्याचे काम हे मराठी ब्लॉग विश्व करते.  तुमच्या नविन पोस्ट्सना  या साईटवरून भेट देणारे लोकं याच साईट वरून येतात! बरेचसे लोकं तुमच्या ब्लॉग ला इमेल मधे सब्स्क्राइब करतात, तुम्ही नविन पोस्ट लिहिली की ते त्यांना मेल मधे समजते .

सर्च इंजीन्स वरून येणारे लोकं पण बरेच असतात. सर्च इंजिन्स   मध्ये एखादा कळीचा शब्द लिहून शोध घेतला जातो, आणि जर तुमच्या ब्लॉग वर पण तो शब्द वापरला गेला असेल तर तुमचा ब्लॉग  सर्च इंजिन शोधते आणि शोधकर्त्याला  तुमच्या ब्लॉग   ची यु आर एल दाखवते.

वर्डप्रेस वर जर तुमचा ब्लॉग असेल तर लोकं    सर्च इंजिन्स  मधे कोणता शब्द शोधून  लोकं तुमच्या ब्लॉग वर  आले आहेत  ते  पण समजू शकते.   माझ्या ब्लॉग वर आजपर्यंत लोकं कुठल्या टर्म्स वापरून सर्च इंजिन्स वरून आले हे  माझ्या ब्लॉग वर चेक  केले तर खूप वेग वेगळ्या टर्म्स वापरलेल्या आढळल्या.

सगळ्यात जास्त शोधला जाणारा शब्द म्हणजे स्त्री पुरुष! आणि त्याच्या खालोखाल येतो तो अश्लिल फोटो,    नंतर एड्स आणि एड्सचा हल्ला ही टर्म पण बरेचदा शोधलेली दिसून येते.ह्या  अशा सर्च सोबतच नेदा इराण, किंवा फारशी लोकांना माहिती नसलेली एक अंदमान निकोबार द्विपसमुहातील ’जुजुब’ नावाची आदिवासी जमात या बद्दल शोध घेतांना पण लोकांनी माझ्या साईटला भेट दिलेली आहे. जवळपास ७५० लोकं ’काय वाटेल ते ’ हे शोधून या ब्लॉग पर्यंत पो्होचले . उखाणे, घर वगैरे शोधून ब्लॉग वर भेट देणाऱ्यांची संख्या पण खूप आहे.

थोडक्यात जर तुम्हाला ब्लॉग वर जास्त लोकांनी भेट द्यावी असे वाटत असेल ,तर हे जास्तीतजास्त सर्च केले जाणारे शब्द    शब्द तुम्ही आपल्या ब्लॉग वर वापरा, म्हणजे  ब्लॉग ची व्हिजीब्लिटी वाढेल..

हे सगळं शोध म्हणून ठिक आहे. पण लोकं जेंव्हा अश्लिल फोटो असे मराठी मधे लिहून शोधतात तेंव्हा काय  उत्तर मिळेल अशी अपेक्षा असेल लोकांची?   अश्लिल  फोटोंना वाहिलेल्या साईट्स असतांना पण मराठी ब्लॉग बर लोकं का बरं असे शोध घेत असावेत?

एड्स बद्दल जेंव्हा मराठी मधे शोध घेतात  ते कां?   त्यांनी काही तरी केलेलं असावं कां की जे करायला नको ते?? आणि मग आपल्याला एड्स झाला तर नाही या शंकेने  नेट वर शोधाशोध..तुम्हाला- मला कधी हिजडा, किंवा एड्स वगैरे शोधावेसे वाटत नाही-  मग लोकांना का वाटावी? या वर जास्त काही लिहित नाही, फक्त लोकं काय शोधतात ते  खाली दिलंय !

बाय द वे, या पोस्टची कल्पना सुचली नॅकोबाच्या ह्या पोस्ट ^(http://rangmarathiche.com/goto/http://www.muktafale.com/post/%E0%A4%86%E0%A4%9C-%E0%A4%AE%E0%A4%B2%E0%A4%BE-%E0%A4%AA%E0%A5%8B%E0%A4%B8%E0%A5%8D%E0%A4%9F-%E0%A4%B2%E0%A4%BF%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%AF%E0%A4%9A%E0%A5%80-%E0%A4%86%E0%A4%B9%E0%A5%87/) वरून.

Search Terms for सगळे days ending 2010-08-02 (Summarized)Summarize: 7 Days ^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.com/2010/08/02/%e0%a4%ac%e0%a5%8d%e0%a4%b2%e0%a5%89%e0%a4%97-%e0%a4%b5%e0%a4%b0-%e0%a4%b2%e0%a5%8b%e0%a4%95-%e0%a4%95%e0%a4%b8%e0%a5%87-%e0%a4%aa%e0%a5%8b%e0%a4%b9%e0%a5%8b%e0%a4%9a%e0%a4%a4%e0%a4%be%e0%a4%a4/index.php?page=stats&blog=6210114&view=searchterms&numdays=7&summarize) 30 Days ^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.com/2010/08/02/%e0%a4%ac%e0%a5%8d%e0%a4%b2%e0%a5%89%e0%a4%97-%e0%a4%b5%e0%a4%b0-%e0%a4%b2%e0%a5%8b%e0%a4%95-%e0%a4%95%e0%a4%b8%e0%a5%87-%e0%a4%aa%e0%a5%8b%e0%a4%b9%e0%a5%8b%e0%a4%9a%e0%a4%a4%e0%a4%be%e0%a4%a4/index.php?page=stats&blog=6210114&view=searchterms&numdays=30&summarize) Quarter ^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.com/2010/08/02/%e0%a4%ac%e0%a5%8d%e0%a4%b2%e0%a5%89%e0%a4%97-%e0%a4%b5%e0%a4%b0-%e0%a4%b2%e0%a5%8b%e0%a4%95-%e0%a4%95%e0%a4%b8%e0%a5%87-%e0%a4%aa%e0%a5%8b%e0%a4%b9%e0%a5%8b%e0%a4%9a%e0%a4%a4%e0%a4%be%e0%a4%a4/index.php?page=stats&blog=6210114&view=searchterms&numdays=90&summarize) Year ^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.com/2010/08/02/%e0%a4%ac%e0%a5%8d%e0%a4%b2%e0%a5%89%e0%a4%97-%e0%a4%b5%e0%a4%b0-%e0%a4%b2%e0%a5%8b%e0%a4%95-%e0%a4%95%e0%a4%b8%e0%a5%87-%e0%a4%aa%e0%a5%8b%e0%a4%b9%e0%a5%8b%e0%a4%9a%e0%a4%a4%e0%a4%be%e0%a4%a4/index.php?page=stats&blog=6210114&view=searchterms&numdays=365&summarize) All Time ^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.com/2010/08/02/%e0%a4%ac%e0%a5%8d%e0%a4%b2%e0%a5%89%e0%a4%97-%e0%a4%b5%e0%a4%b0-%e0%a4%b2%e0%a5%8b%e0%a4%95-%e0%a4%95%e0%a4%b8%e0%a5%87-%e0%a4%aa%e0%a5%8b%e0%a4%b9%e0%a5%8b%e0%a4%9a%e0%a4%a4%e0%a4%be%e0%a4%a4/index.php?page=stats&blog=6210114&view=searchterms&numdays=-1&summarize)

सार्वकालिक

शोधा Views
पुरुष स्त्री 3,714
अश्लिल फोटो 2,210
चावट 1,661
स्त्री 1,252
ऑर्कुट 1,143
अश्लिल 672
kayvatelte 611
एड्स चा हल्ला 568
बातम्या बातम्या 497
कविता 432
उखाणे 421
घर 418
अश्लिल कथा 410
एड्स 392
लोकमत 284
मित्र 281
स्त्री आणि पुरुष 233
कथा 224
हिजडा 213
फोटो 181
मुली 168
मनसे 167
क्रिष्ण 159
साईबाबा 153
काय वाट्टेल ते 143
चावट वहिनी 143
neda iran 139
इंटरनेट इंटरनेट 136
al jaffee 136
इंटरनेट 130
गाणी 130
झी टीव्ही 127
jujube 125
arya ambekar 121
इंटरकोर्स 120
जॉब 118
मराठी चित्रपट 116
आर्मी 110
प्रेमात 110
पत्रकारिता 108
वात्रट 106
बॉडी 101
होळी 100
किरण बेदी 97
नेव्ही 93
दुनियादारी 91
जनगणना 89
साई बाबा 82
फोटो काढले 81
सारेगमप 79

NO Q PLZ

Written by  on July 1, 2020

unnamedविकांत  म्हणजे ज्याची आपण अगदी सोमवार पासून वाट पहात असतो तो.  आता अशा एखाद्या विकएंड ला सकाळी चांगलं साडे नऊ दहा पर्यंत झोप काढायची, आणि मग नंतर टीव्ही, पेपर वाचत दिवस  लोळत काढायचा, असा प्लान केलेला असला, की हमखास सौ. चा स्वयंपाक घरातून आवाज येतो, “अहो.. नुसते बसु नका, लवकर लवकर आटोपून कामाला लागा”  आणि कामाची यादी सुरु होते, बाथरुम मधे फ्लश   आणि किचन  बेसिन मधला नळ   वहातोय, बेडरुम मधल्या एसी च्या पॉइंट मधून काल धूर निघाला होता, इलेक्ट्रिशियन ला फोन केला होता, पण तीन दिवस झाले, तो फक्त येतो म्हणतोय पण अजूनही आलेला नाही. बाथरुम चे पाणी भिंती मधे झिरपतंय,  लवकर   एखादा गवंडी  बोलावून काय झाले असेल, आणि काय करावे लागेल ते पहा. पुन्हा तुम्हाला आठवडाभर वेळ मिळणार नाही.

हे वर दिलेले अनुभव माझे एकट्याचे नाहीत, तर प्रत्येकालाच थोड्याफार फरकाने येत असतात. सध्याच्या या इंटरनेट आणि मोबाइल फोन च्या जमान्यातही, जेंव्हा एखादी वस्तू दुरुस्त करायची असते, तेंव्हा मात्र   काम करणारी माणसेच लागतात्त, इथे इंटरनेट काम करू शकत नाही.

या इलेक्ट्रिशिअन्स , प्लंबर्स , गवंडी वगैरे मंडळी तुमच्या कामाच्या वेळेस येतील तर शपथ. सकाळी ११ वाजता बोलावले, तर  हा गडी हमखास संध्याकाळी ६ वाजता तुम्ही सिनेमाला, किंवा मार्केटला निघाल्यावर येणार हे नक्की. बरं दुसरी गोष्ट म्हणजे एखाद्या अनोळखी प्लंबर, कार्पेंटर  ला घरात घेणे कितपत सेफ असेल? कायम भीती वाटत असते मनात!

सुटी म्हणजे चक्क घरातली कामे करण्याचा दिवस असे समीकरण  झालेले आहे. या सगळ्यांमध्ये घरातल्या स्त्रीला तर मनःस्ताप होतच असतो, कारण काही कामे ही पुरुषानेच करायची असतात असा अलिखित नियम आहे.

हे सगळे असे नेहेमीच्याच जीवनातले  आपण जे फेस करतो ते प्रॉब्लेम्स. हल्ली बायका कार चालवतात, पण पंचर झाली किंवा कुठे बंद पडली की मग मात्र यांची पंचाइतच होते. करायचं काय? ट्रॅफिक जाम झालेला असतो, नुसते हॉकिंग सुरु, अशा परिस्थिती मधे   आणखीनच घाबरल्या सारखं होतं. मेकॅनिक बोलवायचा, तर कुठून?  किती पैसे घेईल तो? आपल्या पर्स मधे पैसे आहेत की नाही  पुरेसे?
किराणा सामान कालच आणलं पण नेमकं तुरीची डाळ राहून गेली, आता जा आणि तुरीची डाळ घेऊन या पाच किलो. कपाळावर आठ्या निश्चितच पडतात, कारण रविवार म्हणजे डीमार्ट मधे मोठ्ठी रांग असण्याचा वार. अगदी एक सामान जरी असेल तरीही सामान घ्यायला कमीत कमी १५-२० मिनिटे तरी रांगेत उभे रहावे लागते.

या अशा अनेक प्रॉब्लेम्सला आपण नेहेमीच तोंड देत्त असतो. बहुतांश वेळेस घरातल्या स्त्री लाच याचा जास्त त्रास होतो. या कामगारांना बोलावल्यावर त्यांनी लवकर न येणे, अर्धवट काम करुन निघुन जाणे, आणि नंतर पुन्हा दहादा फोन केला तरीही फोन न उचलणे- या मुळे होणारा मनःस्ताप , आणि  नवऱ्याची रविवारची वाट लागली म्हणून चालणारी कुरकुर!

या सगळ्या त्रासा  पासून पुण्याच्या  एका सॉफ्टवेअर इंजिनिअरने  ने एक ऍप तयार केलंय –   ते कसे आणि का बरं करावे लागले असेल ?  एकदा तो ऑफिस मधे गेला असता, दोन वर्षाच्या मुलीने फोन करून आइसक्रीम हवे म्हणून निरोप पाठवला. २-३ दा घराजवळच्या किराणा दुकानदाराला फोन करण्याचा प्रयत्न केला, पण तो फोन बिझी असल्याने काही ऑर्डर देता आली नाही. काही वेळा नंतर ऑफिसच्या कामात व्यस्त झाल्याने आइस्क्रीम बद्दल विसरूनच गेला तो. पुन्हा एकदा मुलीचा फोन आला, आणि मग बराच वेळ प्रयत्न केल्यावर दुकानदाराचा फोन लागला.  तेंव्हा विचार मनात आला की , असे एखादे ऍप का असू नये??  मॅक डी जर होम डिलिव्हरी देऊ शकते, तर इतर बिझिनेस का नाही? आणि ह्या ऍप ^(http://rangmarathiche.com/goto/https://play.google.com/store/apps/details?id=com.aruman.appss.noqplzuser) चा जन्म झाला.

स्वतःच्या अनुभवातून आणि स्वतःला  झालेल्या त्रासातून सुटका करून घेण्यासाठी  स्वतःला कसे ऍप हवे आहे याचा विचार करून  बनवलेले हे ऍप आहे. सध्या हडपसर परिसरातील दुकानदार, आणि इतर   लोकं या ऍप वर आहेत. तुम्ही किराणा, हॉटेल्स आणि    या ऍप चे वैशिष्ट्य म्हणजे इथे तुम्हाला टाइप करत बसायची गरज नाही, तर तुम्ही इथे ऑडीओ मेसेजेस देऊन ऑर्डर नोंदवू शकता.

इथे अटॅच असलेल्या सगळे कारागिराचे   पोलीस व्हेरिफिकेशन वगैरे करून मगच त्यांना इथे जोडलेले आहे, म्हणजे हे लोकं घरात आले तरीही तुम्ही काळजी करण्याचे कारण नाही. अनेकदा होणाऱ्या त्रासापासून सुटका होण्यासाठी हे ऍप ^(http://rangmarathiche.com/goto/https://play.google.com/store/apps/details?id=com.aruman.appss.noqplzuser) निश्चितच उपयोगी पडेल .

पुणे हडपसर येथे या ऍप वर सध्या, किराणा, हॉटेल, मेकॅनिक्स, प्लंबर्स, पेस्ट कंट्रोल,  आणि अनेक जीवनोपयोगी सर्व्हिसेस जोडल्या गेलेल्या आहे.  पुणेकरांनी प्रयत्न करून पहायला निश्चितच हरकत नाही.

ही लिंक आहे ऍप ची..  https://play.google.com/store/apps/details?id=com.aruman.appss.noqplzuser ^(http://rangmarathiche.com/goto/https://play.google.com/store/apps/details?id=com.aruman.appss.noqplzuser)

नाही तर गुगल प्ले वर noqplz शोधा बस्स!

सगळ्यात कृर प्राणी.. मानव?

Written by  on July 1, 2020

फर कोट, मिंक कोट, किंवा सिल्व्हर फॉक्स कोट हे  सगळ्यात महाग असलेले आणि प्रत्येकाला आपल्या कडे असावेच असे वाटणारे ( अर्थात आपल्या कडे नाही अमेरीकेत) अशा वस्तू  मधे मोडतात. ह्या सगळ्यांसाठी फर लागते. मेलेल्या जनावराची फर काढून जर कोट बनवला, तर त्याला कोणाचीच हरकत नसते, पण जर मुद्दाम जिवंत प्राण्याला सोलून त्याच्या कातडीचे कोट बनवणे आणि ते फॅशन स्टेटमेंट म्हणून वापरणे हे काही माझ्या बुद्धीला पटत नाही..

मला आठवतं, माझ्या एका मित्राचं लग्नं ठरलं म्हणून त्याने घरी जेवायला बोलावले होते, त्यांच्याकडे एक पद्धत आहे, की लग्न जुळलं की नवऱ्या मुलाने स्वतःच्या हाताने तलवारिने बोकडाला कापायचे. पहिले तर असे काही पहाणे हेच माझ्या प्रवृत्तित बसत नाही. जरी कधी तरी नॉन व्हेज खात असलो, तरीही आजपर्य़ंत कधीच कुठल्याही प्राण्याला मारतांना पाहिलेलं नाही, आणि पाहू पण शकत नाही.

तर त्या मित्राने बोकडाची पुजा केली , हळद कुंकु , आणि फुलांचा हार घातलेला तो बोकड समोर उभा होता. त्याला काहीच कळत नसावं, पण थोडाफार सिक्स्थ सेन्स मुळे असेल , तो थोडा बावरलेला दिसत होता. तर तो विधी सुरु झाला, तलवार उंच उचलली आणि त्या बोकडाच्या मानेवर वार केला. त्या केलेल्या वारा मधे फारसा जोर नसल्याने असेल पण तो बोकड फक्त घायाळ होऊन खाली ओरडू लागला. त्याचं ओरडणं अगदी एखाद्या लहान मुलासारखं वाटत होतं. तिकडून नजर काढून घेतली आणि उगाच इकडे तिकडे पाहू लागलो.मित्राने तलवारीने त्या बोकडाचे शीर धडावेगळे करायचा प्रयत्न केला. आता पुर्वी प्रमाणे तलवारीने शिरछेद करण्याइतकी ताकत आणि मनगटात जोर नसतो कोणाच्या, त्यामुळे तो बोकड तडफडत खाली पडला होता. शेवटी एका एक्स्पर्टने त्याचे शीर धडा वेगळे केले आणि तो शांत झाला.

मला मळमळून आलं.उलटी होते का असं वाटत होतं. सगळ्या समोरून आपण निघून जाणं म्हणजे मनाचा  कमकुवत पणा दिसेल आणि नंतर इतर मित्र चेष्टा करतील याची पण भिती मनातून वाटतंच होती. तरी पण हलकेच बाजुला झालो, आणि माझ्या बरोबरच इतर मित्रं पण बाजुला निघून गेले. मला वाटतं की सगळ्यांनाच तो प्रसंग पाहून मनातून खूप वाईट वाटलं असावं.

नॉन व्हेज खाणं ही एक पुर्ण वेगळी गोष्ट आहे, पण एखाद्या प्राण्याला अशा तर्हेने मरताना पहाणं ही एक प्रकारची शिक्षाच आहे. या प्रसंगापासून मी बोकडाचं मिट खाणं बंद केलंय. ते अजूनही खाऊ शकत नाही.हे इथे लिहितोय, कारण ते अगदी शंभर टक्के खरं आहे. कदाचित तुम्हाला वाटेल  मी खूप कमकुवत मनाचा माणुस आहे म्हणून .. पण मी आहे तो असा आहे..! नजरेपुढे तोच त्या बोकडाचा केविलवाणा चेहेरा आणि डॊळॆ समोर दिसतात.. दे आर हॉंटींग मी टुडे ऑल्सो…

दोन तिन महिन्यांपूर्वी चंद्रपुरला गेलो होतो. पुढे सास्ती माइन्स ला काम होतं . टॅक्सी मधेच बसलेलो होतो. एका ठिकाणी एक डंप ट्रक बंद पडला म्हणून ट्राफिक जॅम झालेला होता. सहज खिडकी बाहेर पाहिलं . तर एक चिकनचं दुकान होतं. दुर्लक्ष करु म्हंटलं तरीही त्या पक्षांच्या आवाजामुळे दुर्लक्ष केलं जात नव्हतं. इथे जरा विचित्रच पद्धत दिसली चिकन कापायची.

एक लहानसं सिमेंटच टाकं बनवलेलं होतं. त्यामधे चिकनची मान अर्धी कापून त्यात टाकुन द्यायचा तो कसाई,ते चिकन त्या टाक्यामधे तडफडत रहायचं जवळपास दोन तिन मिनिटं आणि नंतर शांत व्हायचं.  साधारण दोन मिनिटात ते चिकन पुर्ण शांत झालं की त्याची पिसं उपटून त्याला तो स्वच्छ करायचा. या मागचा काय उद्देश तो मला कळला नाही. म्हणून साईटला पोहोचल्यावर एका इंजिनिअरला विचारले, तर तो म्हणाला, की या मागचं लॉजिक असं आहे, की अर्धवट कापल्या मुळे चिकन मरत नाही आणि हार्ट सगळं रक्त पंप आऊट करतं. नवीन ट्रेंड आहे म्हणे हा… माझ्या तर अंगावर काटा आला होता ते पा्हून..आणि अशा तऱ्हेने कापल्या मुळे म्हणे त्याचं मांस सॉफ्ट होतं..! मानव हा सगळ्यात कृर प्राणी आहे हे पटतंय मला तरी. तुम्हाला काय वाट्त?

आज हे मी काय लिहितोय??माझं मलाच कळत नाही. कदाचित आज सहज म्हणुन नेटवर बघितलेल्या काही क्लिप्स मुळे ह्या सगळ्या जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या. एक अतिशय डिस्टर्बिंग व्हिडीओ पाहिला यु ट्य़ुबवर. नरम फर मिळावी म्हणून जिवंतपणे प्राण्याला सोललं जातं होतं.. त्यामधे अगदी सगळे प्राणी होते, कुत्रे, मांजरं, आणि गाई, म्हशी, बकऱ्या.. यु नेम इट दे वेअर देअर.

सिल्व्हर फॉक्सची तर संख्या आता अगदी संपत आलेली आहे. तसेच मिंक या प्राण्याच्या कातड्याची किंमत तर अगदी आकाशाला टेकली आहे. अतिशय मुलायम कातडं असलेला हा लहानसा प्राणी… अगदी संपायच्या मार्गावर आलेला आहे.सापांची  पण कातडी ते जिवंत असतानाच काढली जाते. . कातडी काढून घेतल्यावर त्या स्किनलेस सापाचे किंवा प्राण्यांचं तडफडणं पहावत नव्हतं. मी मुद्दामच ते व्हिडिओज इथे पोस्ट करित नाही. अतिशय डिस्टर्बिंग व्हिडीओज आहेत ते.

मानवाने आपल्या शक्ती आणि चातुर्याच्या जोरावर या इतर प्राण्यांचा जगण्याचा अधिकार संपवून टाकला आहे. लिव्ह ऍंड लेट लिव्ह हे प्रिन्सिपल पुर्ण विसरुन गेलाय  सगळ्यात कृर प्राणी..   मानव!

राजकारण २०१२

Written by  on June 30, 2020

परवाचीच गोष्ट, शेजारची  ८ वित शिकणारी  छकू  आली होती, म्हणाली- काका मला एक निबंध लिहायचा आहे  , त्यात तुम्ही  मदत करता का?  म्हंटलं कशावर लिहायचा  आहे ग तुला निबंध ? तर म्हणे,   राजकारणावर! मुलांना राजकारण समजावं म्हणून  टीचरने  राजकारणावर एक निबंध लिहून आणायला सांगितलाय  .म्हंटलं ठीक आहे.. सांगतो तुला. आणि छकू बसली समोर कागद पेन घेऊन लिहून घ्यायला.

तिचं लक्ष  बाजूला पडलेला मटा  कडे गेलं , तो उचलला आणि   म्हणाली काका, हे बघा, बाळासाहेब आणि शरद पवारांची युती होणार आहे- तिचं हे वाक्य ऐकून   मला एकदम आश्चर्याचा धक्काच बसला !   मी म्हंटलं की काहीतरीच काय म्हणतेस-  तर तिने मटा समोर धरला.  ती बातमी ^(http://rangmarathiche.com/goto/http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/11609698.cms) मी आधीच वाचलेली होती, त्यात बाळासाहेब म्हणाले होते, की शरद राव माझे फार जवळचे मित्र आहेत –

छकू आता  त्याचं असं आहे, की  ते मित्र आहेत असे जरी म्हणाले  असले तरीही ते इलेक्शन मधे एकमेकांविरुद्ध आपापले कॅंडीडॆट्स उभे करणार आहेत.  अशी कन्फ्युज होऊ नकोस.. थोडं व्यवस्थित सोपं करून तुला मी  राजकारण  म्हणजे  काय ते सांगतो बघ. कुठल्याही राजकीय  पक्षाला  एकट्याच्या बळावर महाराष्ट्राची सत्ता काबिज करता येणे शक्य नाही, ही गोष्ट सगळ्याच नेत्यांना माहिती आहे. मग आता इलेक्शन जिंकायला म्हणून हे सगळे पक्ष आपापसात युती करतात आणि इलेक्शन लढतात. ही युती का आणि कशी होते? याचे उत्तर मला तरी माहिती नाही.तरी पण जे काही माहिती आहे ते थोडक्यात सांगतो!

भाजपा हा राष्ट्रीय पक्ष आणि  त्याचा मित्र पक्ष म्हणून शिवसेनेशी नियमित पणे प्रत्येक निवडणुकीत  युती होत असते. आता असं पहा,  की बाळासाहेब म्हणतात की शरद पवार माझे मित्र , शरद पवार हे राष्ट्रवादी कॉंग्रेसचे- आणि सोनिया कॉंग्रेसच्या मित्र पक्षातले ! सोनिया कॉंग्रेस ही  शिवसेनेची शत्रू पण राष्ट्रवादीची मित्र!  राष्ट्रवादी कॉंग्रेसची   भाजपा हा शत्रू नंबर एक  . गडकरी हे भाजपाचे अध्यक्ष आहेत, पण वैय्यक्तीक पातळीवर ( म्हणजे काय ते मला विचारू नकोस छकू )       पवारांचे मित्र  आहेत आणि तरीही  ते  राष्ट्रवादीचे शत्रू आहेत – समजलं का तुला?   काय म्हणतेस छकू??     शरद पवार  हे मित्र पक्षाचे  (भाजपाचे )शत्रू या नात्याने बाळासाहेबांचे/गडकरींचे पण शत्रू असायला हवेत? नाही का? एकदम सोप्पं आहे बघ!

अगं छकू  असं  काय करतेस?  शरदराव, बाळासाहेबांचे मित्र   आहेत ,  तर मग त्यांच्याशी युती न करता – शिवसेनेचॊ युती ही  भाजपा बरोबर  का करतात ?  गडकरी हे आपले मित्र आहेत असे बाळासाहेबांनी सांगितल्याचे  कधी आठवत नाही  म्हणतेस – खरंय गं.. मला पण नाही आठवत. दर निवडणूकीच्या वेळेस बाळासाहेब भाजपा नेत्यांबद्दल  पेपर मधे उलटसुलट काहीतरी बातम्या देतात ? एक वर्षापूर्वीची बातमी पहा इथे. ^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.com/2009/02/25/%E0%A4%85%E0%A4%A1%E0%A4%B5%E0%A4%BE%E0%A4%A3%E0%A5%80%E0%A4%9C%E0%A5%80-%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%B3%E0%A4%BE%E0%A4%B8%E0%A4%BE%E0%A4%B9%E0%A5%87%E0%A4%AC-%E0%A4%95%E0%A5%83%E0%A4%AA%E0%A4%AF%E0%A4%BE/).  जाऊ दे तुला नाही कळायचं  .

आता असं बघ, मागच्या निवडणुकीत रामदास आठवले यांनी शरद पवारांच्या   राष्ट्रवादीच्या बरोबर युती केली होती.अगदी गळ्यात गळे  घालून वावरले ते शरदरावांच्या . याचं कारण असं की तेंव्हा राष्ट्रवादीला वाटले की आठवलेंच्या मुळे दलित मते कॉंग्रेसकडे वळतील. पण दलित मतदार  आता    प्रगल्भ झालाय, रामदास आठवले, किंवा इतर कुठल्याही गटाच्या सांगण्यानुसार मतदान करीत नाही. स्वतःची बुद्धी वापरून मतदान करतात, त्या मुळे मागच्या निवडणुकीत रामदास आठवलेंचा  पार सुपडा साफ झाला. अजिबात मत दिले नाहीत त्यांच्या कॅंडीडॆट्सला. असं म्हणतात, की , तेंव्हा आठवले यांना  संशय आला होता, की शरदरावांनी आपले परममित्र बाळासाहेब यांच्याबरोबर हातमिळवणी करून राष्ट्रवादीच्या कार्यकर्त्यांना शिवसेनेला मत द्या असे सांगितले होते. बहुतेक आठवलेंची अपेक्षा असेल की यंदाही तसंच काही तरी होईल आणि आपल्याला राष्ट्रवादीची मते मिळतील- म्हणून या वर्षी शिवसेनेबरोबर युती केली असावी का? किती सोपं आहे बघ राजकारण! कित्ती कित्ती भोळे आहेत ना आठवले?

राज ठाकरे मनसेचे जरी सर्वोसर्वा असले तरीही त्यांचा विश्वास हा  शिवसेना    म्हणजे शत्रूपक्ष नंबर एक चे अध्यक्ष बाळासाहेबांवर आहेच. शरदराव राज ठाकरे यांचे पण मित्र,  पण त्यांच्या मनसे या पक्षाच्या  शत्रू न्ंबर दोनचे अध्यक्ष! राज पण राष्ट्रवादीचे शत्रू. नारायण राव यांनी पण आपला कोंकणात एक “स्वाभिमान” पक्ष काढल्यावर   राज ठाकरेंचे मित्र झाले – बहुतेक शत्रूचा शत्रू तो आपला मित्र- म्हणून  असे असावे.  राणे, बाळासाहेबांचे शत्रू , बाळासाहेब – राज ठाकरेंचे शत्रू, पण राज ठाकरे हे बाळासाहेबांना शत्रू मानत नाहीत, तर केवळ शिवसेनेला शत्रू मानतात , शरद पवार हे राज ठाकरे, नारायण राणे, उद्धव, बाळासाहेब, गड्करी,सोनिया गांधी  या सगळ्यांचे मित्र..- किती सोपं आहे की नाही??.

राज ठाकरेस्वतःचा वेगळा पक्ष असतांना सुद्धा आपल्या शत्रू पक्ष म्हणजे   शिवसेनेचे प्रमुख बाळासाहेब यांचा जाहीर पणे  मिडीया समोर पोवाडा गात असतात.

मध्यंतरी एकदा राज ठाकरे आपल्या शत्रू पक्ष म्हणजे भाजपाच्या गुजरात मधे जाऊन आल्यावर  आपल्या शत्रूपक्षाच्या मुख्यमंत्र्यांची म्हणजे नरेंद्र मोदी यांची  तोंडफाटेस्तोवर स्तुती केली होती. तेंव्हा उगाच मिडियाने पण पिल्लू सोडले होते की आता बहूतेक शिवसेना , मनसे आणि भाजप एकत्र निवडणूक लढवणार म्हणून. पण तसं नसतं. तुझी मेमरी फारच विक आहे गं छकू, आठवतं का? राज ठाकरेंच्या चार आमदारांना डीबार केले गेले होते. नंतर त्यांना पुन्हा रिइन्स्टेट करवुन घेण्यासाठी राज ठाकरेंच्या आमदारांनी स्वतः विरोधी पक्षात असूनही सत्ताधारी शरद पवारांच्या राष्ट्रवादी कॉंग्रेसला   सरकार वाचवण्यासाठी मतदान केले होते. 🙂

उघडपणे एकमेकांवर चिखलफेक करण्याचे काम उद्धव आणि राज करत असतात. त्या दोघांच्या या अशा  वागण्याने आपल्यासारख्या सामान्य बिनडोक जनतेचे खूप मनोरंजन होते- आणि शरदरावांचा ( त्यांच्या वैय्यक्तिक मित्राचा) फायदा होत असतो. अधूनमधून दादा पण यात आपले हात धुवून घेत असतात.

काही दिवसांपूर्वी बाळासाहेबांच्या महालात छगनराव पण गेले होते भेटायला. तेंव्हा अशीही चर्चा होती की ते आता राष्ट्रवादी सोडून शिवसेनेत परत जाणार – पण छकू , ती पण एक चाल होती. बाळासाहेबांचा वापर करून घेतला होता , छगनरावांनी, आपले कॉंग्रेसमधले स्थान पक्के करून घ्यायला. समजलं कां तुला? छगनराव गेले मातोश्री वर आणि तिकडे शरदराव एकदम अस्वस्थ झाले होते बघ. आठवते का तुला ते?? असो.

ह्या सगळ्या राजकारण्यांच्या दृष्टीने  राजकारण म्हणजे एक खेळ आहे. या खेळात वेगवेगळे चेहेरे लावून जोकर सारख्या कोलांट उड्या मारून हे राजकारणी आपले मनोरंजन करत असतात  आणि त्याच सोबत खेळ खेळतांना डाव कशा जिंकायचा किंवा विरोधकांचा डाव कसा उलटवायचा  हाच विचार करत असतात.  नेता जितका मोठा- खेळ तितकाच मोठा. खेळ पहातांना आपल्याला उगाच असं  वाटत असतं  की आपली फुकट करमणूक होत आहे, पण तसे नाही- त्या साठी आपण नकळत फार मोठी किंमत मोजत असतो.

बरं छकू , ते जाऊ दे, आता तुला समजलं ना राजकारण म्हणजे काय ?? चल लिही बघू आपला निबंध, आणि जर काही समजलं नाही तर मला विचार मी समजावून सांगेन  बरं का तुला.

आपल्याला बिफ खाऊ घातलं जातय?

Written by  on June 30, 2020

बंदुकीच्या गोळीच्या काडतूसावर गाईची आणि डुकरांची चरबी लावल्याने इंग्रजांच्या  सैन्यातल्या  भारतीयांनी केलेला उठाव, आणि तो निस्तरण्या साठी इंग्रजांनी मोजावी लागलेली किंमत सगळ्यांनाच माहीती आहे- थॅंक्स टू अमीर खान – मंगल पांडे बनवल्याबद्दल!

पण जेंव्हा मला हे समजले, की आजही आपल्या देशात प्रत्येकाला त्याच्या नकळत गोमांस/ डुकराचे मांसजन्य पदार्थ वापरून तयार केलेल्या वस्तू   खाऊ घातल्या  जात आहेत, तेंव्हा बसलेला धक्का हे पोस्ट लिहायला घेतले तरीही ओसरलेला नाही . मला पुर्ण कल्पना आहे की हे खूप धाडसी विधान करतोय मी. पण हे अगदी शंभर टक्के सत्य आहे .

भारता मधे मांसाहारी हिंदू लोकांची संख्या भरपूर आहे. पण त्यांचा मांसाहार फक्त चिकन किंवा मटन पर्यंतच मर्यादित असतो- अगदी फारच झालं तर एखाद्या वेळेस ससा वगैरे पण खाल्ला जातो. सांस्कृतिक,धार्मिक, आणि सामाजिक बंधनांमुळे गोमांस खाणाऱ्यांची संख्या अगदीच नगण्य आहे. जर हिंदू मेजॉरीटी असलेल्या देशात जर सामान्य जनतेला त्यांच्या नकळत गोमांस खाऊ घालणे जात असेल तर ते कितपत योग्य वाटते?? मुसलमान लोकं पण पोर्क खात नाहीत, त्यांना पण हे त्यांच्या धर्मात टॅबो असलेले पोर्क एक्स्ट्रॅक्ट खाऊ घातले जाते.

हे कसं काय केलं जात? थोडक्यात लिहतो, कारण थोडा कामात बिझी असल्याने फार मोठं पोस्ट लिहायला वेळ नाही, पण ही गोष्ट   तुम्हा सगळ्यांशी शेअर करणे अतिशय आवश्यक वाटले म्हणून हे लहानसे पोस्ट टाकतोय.

नुकताच एका एक्स्पोर्ट ओरियंटेड ’कॅटलफिड फॅक्टरील” काही कामानिमित्त भेट दिली. तिथे गेल्यावर बऱ्याच नवीन गोष्टी नजरेस पडल्या, जसे “कॅटल फिड” मधे मांस असते, आणि ते बऱ्याच शाकाहारी प्राण्यांना पण खाऊ घातले जाते. तिथल्या मॅनेजरशी बोलतांना हे अयोग्य की अयोग्य -अशी चर्चा सुरु झाली. माझं बोलणं  ऐकून तो हसला आणि म्हणाला, की ’ प्राण्यांना नॉनव्हेज खाऊ घालण्यचं काय घेऊन बसलात साहेब, भारतामधे तुमच्या नकळत तुम्हा सगळ्यांना बिफ/पोर्क एक्स्ट्रॅक्ट्स खाऊ घातलं जातात, आणि ते पण बरेचदा सडक्या मासा पासून तयार केलेलं. आपण जी औषधांची कॅप्सूल्स घेतो, तिचे कव्हर  गाई आणि डुकराच्या चरबी मधे असलेल्या जिलेटीन मधून बनवलेले असते.

जिलेटीन हे गाईच्या/ डुकराच्या कातडीच्या खाली, आणि हाडामधे मुबलक प्रमाणात मिळते. कातडीला गरम पाण्यात बुडवून त्यातले फॅटचे प्रमाण कमी केले जाते. नंतर हाडांचा चूरा करून आणि कातडीचे तुकडे करून ते अर्धा तास २०० डिग्री पर्यंत इंडस्ट्रीयल ड्रायर मधे भाजले जातात. हा चूरा नंतर अल्कली, आणि काही इतर पदार्थ मिळवून पाच दिवस ठेवला जातो आणि नंतर मशीन्स मधे या पासून जिलेटीन एक्स्ट्रॅक्ट केले जाते.  संपुर्णपणे वेस्ट प्रॉडक्ट मधून बनवल्या जाणारे जिलेटीन खूप स्वस्त असते.

कॅप्सूल्स कव्हर्स दोन प्रकारचे असतात-  व्हेज आणि नॉन व्हेज. मग असं असताना नॉन व्हेज कॅप्सूल्स का वापरल्या जातात भारता  मधे? याचं उत्तर आहे किंमत.. व्हेज कॅप्सूल्स कव्हर्स ची किंमत ही नॉन व्हेज  पेक्षा निम्म्याने कमी असते .  व्हेज कॅप्सूल्स मधे जिलेटीन ऐवजी वनस्पतीजन्य जिलेटीन सदृष्य़  वापरला जातो.  अशा प्रकारे  चिंधी चोरी करून पैसे वाचवणाऱ्या औषध कंपन्या डॉक्टर्स लोकांना परदेश वारी, कॉन्फरन्सेस साठी पैसे पुरवताना अजिबात हात आखडता घेत नाहीत.

एखादी गोष्ट नॉन व्हेज असेल तर त्याच्या पॅकिंग वर लाल डॉट द्यावा असा संकेत आहे, तोच संकेत कॅप्सूल्स -गोळ्याच्या ही बाबतीत आहे का? दुसरी गोष्ट म्हणजे एखादी वस्तू नॉनव्हेज आहे एवढेच सांगणे पुरेसे आहे का- की त्यामधे गोमांस वापरलेले नाही हे डिक्लीरेशन द्यायला हवे ? हा प्रश्न तर खूपच महत्त्वाचा आहे,पण  ज्या कडे सगळे नेते लोक पूर्णपणे दुर्लक्ष करत आहेत.

केवळ बंदुकीच्या गोळीच्या काडतूसांना गोमांस चरबी लावली म्हणून इंग्रजांना ज्या प्रकारे जन रोषाचा सामना करावा लागला, तसा पुन्हा कॉंग्रेस सरकारला करावा लागेल का? की स्वातंत्र्यानंतर आलेलं आणि गेल्या काही वर्षात जोपासलेलं  मानसिक षंढत्व कुरवाळत जनता गप्प बसेल??

ऑर्केस्ट्राचे दिवस

Written by  on June 29, 2020

गणपती उत्सव म्हणजे काय? त्यामधे टिळकांचा उद्देश काय होता आणि आता त्याने कुठले स्वरुप घेतले आहे हे लिहिण्यासाठी हे पोस्ट नाही. या विषयावर अनंत वर्ष चर्वण झालेलं आहे. मग गणपती उत्सव म्हंटलं की मला काय आठवतं?? ते आज इथे लिहितोय.

गणपती उत्सवाचे वेध लागले  म्हणजे वेगवेगळे  ऑर्केस्ट्रा कार्यरत व्हायचे. तेंव्हा काही रिऍलिटी शोज नव्हते, त्यामुळे सगळे छोटे मोठे कलाकार मिळून ऑर्केस्ट्रा बनवायचे . हे सगळे संगीताला कमिटेड लोकं असायचे . इथे पैसे कमावणे हा उद्देश नसायचा ऑर्केस्ट्रा चा, तर एका मोठ्या गृपसमोर आपली कला सादर करता यावी हा उद्देश असायचा या लोकांचा. आपलं कोणीतरी कौतुक करावं बस.. एवढीच अपेक्षा.

या ग्रुपमधले लोकं कुठे ना कुठे तरी नोकरी वगैरे करायचे, आणि उरलेल्या वेळात केवळ हॉबी म्हणून किंवा गाण्यावरचं प्रेम म्हणून एकत्र येउन ऑर्केस्ट्रा मध्ये काम करायचे..यागृपमधे तबला वादक, हार्मोनियम, आणि कॅसीओ वादक असायचे . सोबतच एक ड्रम वाजवणारा तर अगदी मस्ट!!एखाद्या गाण्यामधे जर खूप ड्रम बिट्स असले की मग त्या ड्रम वाजवणाऱ्या ला बघायलाच मजा यायची. त्याची ती डौलदार हालचाल.. मस्त वाटायची पहायला.

गणपतीचे दहा दिवस आणि दुर्गा देवीचे १० दिवस या लोकांना खूप  मागणी असायची.रोज कुठे ना कुठे तरी कार्यक्रम असायचा यांचा. मग जवळपासच्या लहान सहान गावांत तर या लोकांना खूप मान असायचा. नागपूरचा मेलोडी मेकर्स हा खूप  प्रसिद्ध ऑर्केस्ट्रा होता.

आजकाल असे हिंदी सिनेमाची गाणी म्हणणारे  ऑर्केस्ट्रा कमी झाले आहेत आणि मराठी गाण्यांचा कार्यक्रम करणाऱ्यांचे प्रमाण वाढलेले आहे. म्युझीक ट्रॅक रेकॉर्डेड असतो, स्टेजवर फक्त गाणं  म्हणणारा आणि कॉम्पेअरिंग करणारा बस्स!! नो म्युझिक इन्स्ट्रुमेंट्स.. हा न्वीन ट्रेंड पण पॉप्युलर आहे आजकाल.

गणपतीची आरती झाली की दहा दिवसांपैकी कमीत कमी एक तरी दिवस हा कार्यक्रम व्हायचा. यासाठी मग स्टेज बनवणे , साउंड सिस्टीम भाड्याने आणणे हा खर्च तर असायचाच.लाइटींग साठी एखाद्या पोल वरुन आ्णि ऍथोराइझ्ड कनेक्शन घेतलं जायचं. रात्री आरती नंतर साधारण पणे नऊ च्या सुमारास हा कार्यक्रम सुरु व्हायचा. लेटेस्ट   सिनेमाची गाणी , सादर केली जायची.

एखाद्या ऑर्केस्ट्रा मधे तर चक्क डान्सर पण असायची, ती एखाद्या खास गाण्यावर नाच करायची स्टेजवर . पोलीसांचं पण काही ऑब्जेक्शन नसायचं, रात्री एक वाजे पर्यंत कार्यक्रम सुरु राहिला तरीही. तरुण, तरुणी बरेचदा तर अगदी सहकुटुंब हा कार्यक्रम पहायला जायचे.

कदाचित असंही वाटेल तुम्हाला, की काय विशेष आहे त्यात?? पण आजपासून २५-३० वर्षांपूर्वी करमणूकिचे फारच कमी कार्यक्रम असायचे, त्यामुळे अशा कार्यक्रमाची अगदी आतुरतेने वाट पहायचो आम्ही.अशा कार्यक्रमाची जाहिरात केली जायची.एकाच दिवशी निरनिराळ्या गणेश मंडळात बरेच कार्यक्रम असायचे. मग आम्हाला पण ऑप्शन असायचा, की आज कुठला ऑर्केस्ट्रा बघायचा ते.

माझा एक मित्र आहे अविनाश जोशी, तो अगदी हुबेहूब मुलीच्या आवाजात गाणी म्हणायचा. त्याला  वंडरबॉय जोशी म्हंटलं जायचं.मग काय अव्या आमचा मित्र आहे म्हणून आम्ही पण कॉलर टाईट करुन फिरायचो. अव्याचा ऑर्केस्ट्रा असला की आम्ही सगळे तिकडेच जायचो.     अगदी खरं सांगायचं तर रेकॉर्ड डान्स पहायला जास्त आवडायचं.

कधी तरी एखाद्या ठिकाणी जा्दूचे प्रयोग पण अरेंज केले जायचे. हे सगळे कार्यक्रम अगदी ओपन स्टेजवर असायचे. एखादं गणेशोत्सव मंडळ आपल्याच मंडळातल्या मुलांचे सांस्कृतिक कार्यक्रम ठेवायचे. त्या मधे अगदी दोन वर्षांच्या चिमी पासून तर ५० वर्षांच्या देशमुख  काकांपर्यंत सगळे भाग घ्यायचे. ज्या कोणाला थोडं तरी गाण्याचं अंग आहे तो आपलं कसब दाखवायला पुढे यायचा. वय हा काही क्रायटेरिया नसायचा. कधी तरी नाटकं पण बसवली जायची.

सगळ्यात पॉप्युलर म्हणजे हिंदी सिनेमा. हिंदी सिनेमा दाखवला नाही तर गणेशोत्सव पुर्ण झालाच नाही!! सिनेमा शिवाय काय गणेशौत्सव?? रस्त्यावर पडदा लावून रात्री त्यावर सिनेमा दाखवला जायचा. १६ एम एम ची फिल्म आणि ओपन एअर थिएटर. पडद्याशेजारीच मोठे स्पिकर्स असायचे. पडद्याच्या दोन्ही बाजूने लोकं बसायचे सिनेमा पहायला. या  मधे पण एक गम्मत असायची. पडद्याच्या विरुद्ध दिशेने पाहिले की उलटं चित्र दिसायचं – उलटं म्हणजे साडीचा पदर उलटा घेतलेला दिसणं वगैरे वगैरे.. पण तशाही परिस्थितीत लोकं सिनेमा एंजॉय करायचे. अमिताभ बच्चनचा दीवार तर नेहेमीच दाखवला जायचा. तसेच आराधना हा ऑल टाइम फेवरेट होता.

रात्री ७ वाजताच सगळे मित्र मिळून गणपती बघायला म्हणून जायचो. आणि रात्री दिड ते दोन नंतर घरी परत जायचो. नंतर काही वर्षांनी पुण्याला आल्यावर गणपती पहाणे हा एक महत्वाचा उद्योग रहायचा. मी रहायचॊ सदाशीवात कॉट बेसिसवर.. त्यामुळे तिथुन रोज रात्री जवळपासचे गणपती पहायला जाणे सोपे व्हायचे. पुण्याचे गणपती म्हणजे आरास .. सुंदर आरास केली जायची. (अजूनही केली जाते) पण हल्ली पुण्याला गणपती पहायला म्हणून जात नाही.

आता इतकी वर्षं झालीत, मुंबईला लालबागचा राजा पहायला जायचे म्हणजे कमीत कमी तिन चार तासांची निचंती. इतका वेळ नसतो, त्यामुळे इतर ठिकाणी जाउन पहातो शक्य होईल तितके गणपती. मुंबईला गणपतीच्या पेंडॉलमधे जाण्यासाठी रांगेतच जावं लागतं. पुण्याप्रमाणे, गणपतीची मुर्ती बाहेरून येता जातांना दिसत नाही. कारण मुर्ती समोर चक्क पडदा लावून बंद केलेला असतो. कदाचित पोल्युशन मुळे मुर्ती खराब होऊ नये म्हणून असे असावे..

असो… सिध्दीविनायकाला एकदा तरी जाउन यायचं असतं गणपती मधे. त्यामुळे एखाद्या वर्किंग डे ला दुपारी चक्कर मारली तर चांगलं दर्शन होतं.गणपती बाप्पा मोरया..!!

नो कमबॅक्स……१

Written by  on June 29, 2020

असं का व्हावं? माझ्याच बाबतीत असं का व्हावं? आज पर्यंत प्रत्येक गोष्ट विचारपूर्वक करणारा मी, कुठलेही पाऊल उचलतांना शक्याशक्यतेचा विचार करूनच प्रत्येक गोष्ट करणारा, मग या इतक्या महत्त्वाच्या गोष्टीचा सर्वोपांगी विचार का केला नव्हता? आज पर्यंत कमावलेले करोडो रुपये, समाजातलं स्थान, या सगळ्या गोष्टींचा काय उपयोग?

काय झालं? माफ करा,स्वतःची ओळख करुन द्यायला विसरलो मी. मी कॅप्टन राज. वय वर्षे ४२. मोस्ट एलिजिबल बॅचलर म्हंटलं तरीही चालेल. माझ्या बद्दल तुम्ही मागच्या कथे मधे वाचले आहेच.  नसल्यास , आधीची  कथा इथे वाचा ^(http://rangmarathiche.com/goto/https://kayvatelte.com/2010/12/03/%E0%A4%95%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%87%E0%A4%AE-%E0%A4%AA%E0%A5%87%E0%A4%9C/).  सध्या माझ्या आयुष्याला काहीच अर्थ नाही असे वाटतंय. अहो दररोज दिवसभर काहीतरी करत वेळ काढायचा आणि रात्री बॉम्बे जिमखाना क्लब मधे   जायचं. रात्री उशीरा पर्यंत  घरी आलं की मग दुपारी उशीरा उठायचं, आणि पुन्हा तेच आयुष्य मागील पानावरून पुढे सुरु.

इतका पैसा गाठीशी असतांना आता या पुढे नेमकं काय करावं हेच समजत नव्हतं. करोडो रुपये कमावलेले, कितीही दोन्ही हातांनी जरी उधळले तरीही कधी संपणार नाही इतकी संपत्ती.लग्न केलेले नसल्याने पुन्हा कुठलेही बंधन नाही. हा सगळा दिनक्रम व्यवस्थित सुरु होता, असलेल्या पैशाकडे पाहून आजपर्यंत बऱ्याच मुली जवळ येण्याचा प्रयत्न करायच्या, पण मी मात्र कटाक्षाने असे संबंध केवळ वन नाईट स्टॅंड पुरतेच मर्यादित ठेवले होते. कुठेच मानसिक गुंतवणूक होऊ दिली नव्हती. लाइफ  वॉज गुड- पण जो पर्यंत ती आयुष्यात आली नव्हती तो पर्यंत!

सोशल  पार्टी मधे  ती नेहेमी दिसायची. कुठल्यातरी एका कोपऱ्यात हातात ब्लडी मेरीचा ग्लास घेऊन पहिलाच ग्लास शेवटपर्यंत पुरवत बसायची. कोणाशी कधी फारसं बोलणं नाही, की कोणा मधे फारसं मिक्स अप होणं नाही. तिचा नवरा नेहेमीच सोबत असायचा. सुजीत मेहेरा.   पण तो अशा पार्टी आपले बिझिनेस संबंध  दुरुस्त करण्यासाठी वापरायचा. अशा प्रसंगी बायको बरोबर असली की समोरचा माणूस थोडा सॉफ्ट होतो -आपोआप!  एक्स्पोर्ट इम्पोर्टचा मोठा धंदा असलेला हा सुजीत पार्टी मधे केवळ धंदा वाढवण्यासाठी म्हणूनच यायचा. या अशा पार्टीज चा उपयोग धंदा वाढवण्यासाठी कसा करून घ्यावा ते यांच्याकडून शिकावे.

स्वतःवर प्रचंड विश्वास असलेला माणूस. स्वतः बरोबर बॉडीगार्ड लवाजमा घेऊन फिरणे याला आवडायचे नाही. पार्टीला येतांना पण स्वतःच आपली बी एम डब्लु ड्राइव्ह करत यायचा. शेजारी बायको बसलेली, मागच्या सीटवर ड्रायव्हर.  कस्टम बिल्ट कार होती ती.  पूर्णपणे बुलेट प्रुफ. अगदी चाकं, टायर्स सुद्धा. जवळपास एखादा बॉम्ब ब्लास्ट जरी झाला तरी त्या कारला काही होणार नाही. असंही म्हणतात की त्याच्या कार मधे सिक्रेट वेपन्स पण बसवलेले आहेत. जेम्स बॉंड च्या कार सारखे. हेच कारण असेल, त्याला बॉडी गार्डची गरज पडत नसावी. पण पार्टी संपली की मग मात्र हा मागच्या सिटवर शांतपणे झोपी जायचा.

जगणं म्हणजे दारू पिणं बस्स .. इतकच त्याचं आयुष्य होतं बहुतेक. सारखं दारू पिण्यामुळे आणि खाण्यामुळॆ अवाढव्य शरीर झाले होते.  पार्टी मधे पण याचे लक्ष बायकोकडे कधीच नसायचे. कोणाशी तरी कोपऱ्यात बसून बिझीनेस बद्दल बोलत बसणे हाच याचा नेहेमीचा उद्योग. पेज थ्री पार्टी मधे असेल त्या दिवशी त्या पार्टीला , आणि ज्या दिवशी पार्टी नसेल त्या दिवशी हा बॉम्बे जिमखाना क्लब मधे नक्की असणार. या क्लबची मेंबरशीप मिळणे फार कठीण.  एक्स्ल्युजीव क्लब फॉर इलाईट्स अशी टॅग लाइन आहे या क्लबची..

या सुजीत शी ओळख तर झाली होतीच. दररोज  पार्टी मधे किंवा क्लब मधे भेट व्हायचीच.थोडं फार बोलणं पण व्हायचं . एक गोष्ट बाकी आहे, माझा पूर्वेतिहास माहिती असल्याने कदाचित असेल, तो माझ्याशी नेहेमी सांभाळूनच रहायचा. कॅप्टन लेट्स ड्रिंक.. म्हणून बार कडे घेऊन जायचा, आणि हातात स्कॉच ऑन द रॉक्स चा ग्लास घेतला की एका बाजूला निघून जायचा.

साधारण महिनाभरापूर्वी गोष्ट असेल. बॉम्बे क्लब चा बार. समोर टेबल वर काही लोकं  पूल खेळत बसले होते, आणि एका बाजूला एका टेबल वर सहा लोकं पत्ते खेळत बसले होते. त्या मधे एक सुजीत पण होता. चार पेग झाले होते त्याचे. तांबारलेले डोळे आणि समोर पत्ते- बहुतेक सारखा जिंकत होता, म्हणून त्याचा मुड पण चांगला दिसत होता.

एका कोपऱ्यात सुजीत मेहेरा ची बायको रश्मी मेहेरा बसली होती. समोर नेहेमीप्रमाणे ब्लडी मेरी चा ग्लास ठेवलेला होता. पूर्णपणे कंटाळलेली दिसत होती ती. तिला एकटीला रहायची वेळ फार कमी यायची. तिच्या सौंदर्यामुळे तिच्या मागे पुढे सारखं कोणी ना कोणी तरी असायचंच. आता पण ती एका तरूणी बरोबर गप्पा मारत बसली होती.    चेहेऱ्यावरचा कंटाळा दिसत होता तिच्या ..मला एक समजत नव्हते, की जर तिला आवडत नाही पार्टी मधे किंवा क्लब मधे तर ती इथे येते तरी कशाला?

गेले कित्येक दिवसा पासून मी  तिच्या मधे कळत नकळत गुंतत चाललो होतो.  पार्टी मधे, क्लब मधे दुरूनच एकमेकांकडे पहाणं सुरु होतं. पण नजर मिळाली, की नजर चुकवायची हा खेळ सुरु होता. नजर का चुकवतोय आपण? साधं सरळ स्मित हास्य का देऊ शकत नाही? बरं , आपल्या प्रमाणे ती पण कधीच चुकून नजर मिळाली, तर हासत नाही. पण पहात असते हे नक्की.

आज मात्र तिच्या कडे पाहिलं, आणि तिने पण नजरेत कुठलेही भाव न येऊ देता नजरेला नजर मिळवली. खूप जुन्या दिवसांची ओळख असल्या प्रमाणे , नजरेनेच बोलणं झालं.   तिच्या समोरच्या दोन्ही लोकांना टाळून ती बार कडे वळली. तिचा ब्लडी मेरीचा न संपलेला ग्लास टेबलवरच सोडून. मी पण हातातला स्कॉच चा ग्लास खाली ठेऊन तिच्या दिशेने बार कडे वळलो. तिथे जाऊन व्हिस्की  ऑन द रॉक्स ची ऑर्डर दिली. तिच्याकडे बघून हसलो, आणि हात समोर केला. तिने हातात हात घेऊन  नांव सांगितले. म्हणाली, बरेच दिवसापासून बोलायचं होतं.. पण तेवढ्यात वाजवीपेक्षा जास्त वेळ हात हातात आहे ही गोष्ट लक्षात आल्याने, तिने हात काढून घेतला, आणि म्हणाली, उद्या रात्री याच ठिकाणी, आणि काही न बोलता आपला ब्लडी मेरी चा नवीन ग्लास घेऊन तिथून निघून गेली. माझ्या तर अजिबात काही लक्षात आले नाही, पण स्वतःच्याच नशिबावर जाम खूष झालो आज.

किती तरी दिवसांपासून मी ह्याच दिवसाची वाट पहात होतो. उद्या काय बरं असावं? मी मेहेरा खेळत असलेल्या टेबलकडे वळलो . नेमका त्याच टेबलवर न बसता मेहेराच्या टेबलच्या मागच्या टेबलवर बसलो. तिथून मला मेहेराचे बोलणे चांगले स्पष्ट ऐकू येत होते. अर्धा तास झाला तरीही काहीच झाले नाही. केवळ खेळणे सुरु होते सुजीत मेहेराचे. तेवढ्यात मेहेराचा सेल फोन वाजला, कोण होतं ते माहिती नाही, पण मेहेराचे एक वाक्य कानी पडलं, ” हां, भाई, मै आ रहा हूं कल दुबई, टिकिट भी बुक कर  लिया है” आणि आकस्मित पणे कसलं तरी अनामिक दडपण आल्याप्रमाणे टेबल वरून हातातले पत्ते फेकून तो उठून गेला. रश्मी मेहेरा कडे इशारा करून निघाला सुध्दा तो परत. रश्मीने माझ्याकडे पाहिले, आणि ओळखीचे स्मित हास्य दिले आणि सुजीत मेहेताच्या मागे चालायला लागली. नेहेमी रात्री दोन वाजेपर्यंत पार्टी मधे मश्गूल रहाणारा सुजीत मेहेरा आज मात्र अकरा वाजताच परत जात होता. काही तरी बिनसलं होतं हे नक्की.

**********

कंटाळा…

Written by  on June 28, 2020

कंटाळा म्हणजे प्रत्येकालाच नको असलेला पाहुणा!     आज सकाळपासून  माझ्या कडे ठाण मांडून बसलेला आहे हा न बोलावलेला पाहुणा! काही केल्या दूर होत नाही. टिव्ही वर पण एकही आवडीची सिरियल, सिनेमा नाही ज्यामुळे काही वेळ बरा जाईल. वाचायला पुस्तक उचललं तर त्यातही लक्ष लागत नाही. पेपर सगळे वाचून झाले. फेसबुक वर गेल्यावर दहा मिनिटे बरे वाटले, पण नंतर पुढे काय करायचे हा प्रश्न होताच?

हा कंटाळा म्हणजे नेमकं काय? तर बराच वेळेस सगळं जग संथ झालेलं असतं, काहीच घडत नाही, तेंव्हा  आपल्याला प्रकर्षाने  काही तरी व्हावं असं वाटत असतं,   तेंव्हा  येतो तो कंटाळा. तसंही आपण करमणुकी साठी काहीही करायला तयार असतो. वाचन, लेखन, सिनेमा, टिव्ही, फिरायला जाणे, मित्रांबरोबर गप्पा मारणे वगैरे वगैरे. पण ह्या सगळ्या गोष्टींची पण इतकी सवय होऊन जाते, की प्रत्येक गोष्ट अगदी ठरवल्याप्रमाणे होत असते, आणि मग कंटाळा येतो. थोड्या जड भाषेत, जीवनात स्वतः पासूनच  एक प्रकारची अलिप्तता, पोकळी  निर्माण झाली की   कंटाळा येतो.

जे काही तरी व्हायला हवं असतं ते नेमकं काय असतं? अर्थात त्याची काही व्याख्या केली जाऊ शकत नाही. मनाला रिफ्रेश करणारी,  उत्तेजित करणारी  कुठलीतरी गोष्ट व्हायला हवी असते. खूप चांगलीच गोष्ट असली पाहिजे असे पण नाही, तर एखादी उत्कंठा वाढवणारी लहानशी गोष्टही कंटाळा दूर करू शकते. तसं म्हटलं तर पूर्वीच्या काळा पेक्षा हल्ली बऱ्याच करमणुकीच्या गोष्टी उपलब्ध आहेत. पूर्वीच्या काळी फक्त सण वार, आणि त्यानुसार येणारे प्रासंगिक कार्यक्रम हेच काय ते करमणुकीचे साधन असायचे. त्या मानाने आज इतकी साधनं उपलब्ध असूनही कंटाळा काही आपली पाठ सोडायला तयार नसतो.

आठवडाभर काम केल्यावर जेंव्हा एखादा मित्र संध्याकाळी कुठेतरी भेटायचं का असे जेंव्हा पिंग करतो, तेंव्हा दिवसभरातला कंटाळा कुठल्या कुठे पळून जातो, आणि आपण संध्याकाळची वाट पहात उत्साहाने काम करायला लागतो. हा अनुभव प्रत्येकानेच कधी ना कधी तरी घेतला असेलच.

किंवा, ऑफिसमधे गेल्यावर बॉस  चिडचिड करणार , समोरची ती मुलगी जी तुम्हाला खूप आवडते, जी नेहेमी दुसऱ्या एखाद्या बरोबर लंच ला  जात असते, तुम्ही बोलायला गेलात तर , की दुर्लक्ष करणारी – हे सगळं अपेक्षित असतं, आणि म्हणून ऑफिसला गेल्यावर एकदम कंटाळा येतो. पण जस्ट इमॅजिन करा, की तुम्ही सकाळी ऑफिसला गेला, आणि बॉस एकदम चांगला वागतो, तुमच्या कामावर अजिबात काही कॉमेंट करत नाही, ती समोरच्या टेबलवरची तुमच्याकडे पाहून चक्क हसते, आणि पिंग करून तिच्या टेबलवर  तिच्या काहीतरी प्रॉब्लेम साठी बोलावते आणि नंतर म्हणते, की दुपारी लंचला सोबतच जाऊ, आणि संध्याकाळच्या नाटकाची दोन तिकिटं आहेत येणार का?????, सगळं काही अनपेक्षित , तुमच्या कल्पनेच्या एकदम   विपरीत घडतं, आणि मग कंटाळा  अगदी आसपासही फिरकायला तयार नसतो. तुम्ही  अगदी पूर्ण उत्साहाने कामाला लागता, लंच टाइम कधी होतो याची वाट पहात.

एखादी आवडीची  गोष्ट, की जिचा तुम्हाला कधीच कंटाळा येऊ शकत नाही असे वाटत असते, ती सुद्धा सारखी करत राहिल्यास तोच तो पणा येऊन कंटाळा येतो.  लग्नापूर्वी बायको गर्ल फ्रेंड असतांना तुम्ही तिच्याबरोबर फोन वर तास अन तास बोलू शकता, पण लग्न झाल्यावर काही दिवसातच काय बोलायचं हा प्रश्न पडतो. कारण  एकच, तुम्हाला सहजसाध्य असलेली गोष्ट कंटाळा आणू शकते- मग ती   खाण्याची, वाचन, टिव्ही, सिनेमा, भटकंती – अगदी काहीही असो. जीवन  एकसुरी व्हायला लागले, की  कंटाळा येतो. मला तर नेहेमी वाटतं, की आयुष्यात काहीतरी एन्झायटी असायला हवी.

कंटाळ्याचे अजून एक कारण म्हणजे , एखाद्या गोष्टी बद्दलची आपली कल्पना ही काही तरी वेगळीच असते, पण प्रत्यक्षात जेंव्हा ती गोष्ट अनुभवतो, तेंव्हा किंवा तिच्याबद्दल पुर्ण पणे  माहिती झाल्यावर , आपल्या मनातली “प्रतिमा” आणि “वास्तव” या मधला फरक दिसला की मग  त्या गोष्टीचा कंटाळा येऊ शकतो.  एखादी गोष्ट न आवडणं म्हणजे कंटाळा नाही.कंटाळा म्हणजे अनुत्साह वाटणे. कुठलेतरी थ्रिल अनुभवायला मिळावे असे वाटणे .

कंटाळ्या पासून दूर पळणे हा माणसाचा स्वभाव आहे. आपण नेहेमीच अशा थ्रिल च्या शोधात असतो, म्हणूनच तर एस्सेल वर्ल्ड मधल्या जिवघेण्या राईड्स मधे पण  मनातून भीती वाटत असतांना पण आपण जीव मुठीत धरुन बसतो, आणि  तो क्षण जपून ठेवायचा प्रयत्न करत असतो. कार रेस, क्रिकेट, मोटरसायकल ड्रायव्हिंग, ट्रेकिंग हे असेच खेळ. पण फक्त ट्रेकिंगच शारीरिक थकवा आणून ताजेतवाने करु शकते. काहीतरी चित्तथरारक अनुभवायला मिळावे ही आपली खास मनापासून इच्छा असते.

एखाद्या गोष्टीचे व्यसन असलेल्या माणसाला ती गोष्ट ठरावीक वेळेस नाही मिळाली तर कंटाळा होतो, बेचैनी वाढते. जर तुमचा एखादा मित्र तंबाखू किंवा सिगरेट ओढणारा असेल, तर तुम्ही त्याला बरेचदा सिगरेट साठी कासावीस होतांना पाहिले असेल. व्यसना मुळे येणारा कंटाळा हा फक्त व्यसनी लोकांनाच समजू शकतो. या कंटाळ्याला उपाय नाही. पण फक्त सिगरेट, तंबाखू नंतर पुढची स्टेज म्हणजे ड्रग्ज वगैरे घेण्यापर्यंत मुलांची झेप जाऊ नये एवढीच इच्छा. मी स्वतः पण सिगरेट , तंबाखू ओढायचो, पण गेल्या कित्येक वर्षापासून बंद केली आहे. जेंव्हा तुम्ही सिगरेट सोडता, तेंव्हा जो कंटाळा येतो तो असह्य असतो, ही गोष्ट मी अनुभवली म्हणून सांगतोय.

कंटाळा हा कधी प्रॉडक्टिव्ह होऊ शकतो का? कदाचित ह्याचं उत्तर होय असे दिले जाऊ शकेल. मनोरंजनाची एक लिमिट असते, तुम्ही तिथपर्यंत पोहोचलात, की मग पुन्हा पुन्हा त्या पेक्षा वरचढ मनोरंजन हवे असे वाटू लागते, नाहीतर मग त्या मनोरंजनाचा पण कंटाळा येऊ लागतो. मनोरंजनाचा अतिरेक हा टाळण्याची सवय अगदी लहानपणापासूनच लावून ठेवली , तरच पुढल्या आयुष्यात थोडं संथ आयुष्य जगायची सवय लागु शकते. माझ्या एका मित्राच्या चार वर्षाच्या मुलाला दिवसभर कार्टुन नेटवर्क पहाण्याची सवय आहे. रविवारी तर दिवसभर कार्टून पहात असतो. अशी काही न करता करमणुकीची सवय झाली की मग हात पाय हलवायची पण इच्छा होत नाही, मग व्यायाम तर दूरच राहिला. तरुणांसाठी फेस बुक सारख्या सोशल साईट्स कंटाळा आला की वेळ घालवण्याचे साधन म्हणून वापरले जाते, पण खरंच त्याने कंटाळा जातो का? हा प्रश्न आहेच.

जाता जाता एक गोष्ट सहज लक्षात आली, की अंबानीज, गोदरेज, वगैरे मंडळींकडे तर खूप पैसा आहे, आयुष्यभर काही न करता पण ते आयुष्य घालवू शकतात .दररोज काहीतरी चित्तथरारक गोष्टी अनुभवणं त्यांना शक्य होत असेल का? की त्यांना पण कंटाळा येत असेल? माझं मत आहे, की त्यांना पण नक्कीच कंटाळा येत असेल. एकदा तुम्ही मनोरंजनाचा हाय डोझ रात्री घेतला, की मग सकाळी उठल्यावर जी पहाट होते , ती रात्रीच्या तुलनेत नक्कीच कंटाळवाणी होत असेल नाही का? तुमच्या कडे कितीही पैसा असला तरीही, जीवनात दररोज काही तरी थ्रिलिंग घडवून आणणे शक्य नाही हे नक्की!

करमणुकीच्या अतिरेकाने मन आणि शरीर दोन्ही थकून जातं. संवेदना बोथट होतात, म्हणूनच म्हणतोय, कंटाळा आला, तरीही तो एंजॉय करायला शिका, कंटाळ्यातही एक वेगळीच मजा आहे. जर तुम्ही एकसुरी आयुष्यामध्ये येणारा कंटाळा मान्य करण्याची शरीराला आणि मनाला सवय लावाल, तर  आयुष्य एकदम सोपं होऊन जाईल.

कंटाळा आला , की मग सगळे जण काही तर कर , सिनेमा पहा वगैरे सांगून कंटाळ्याला दूर करा असा सल्ला देतात, पण मी म्हणतो,कंटाळा आलाय ना?  ” बी विथ इट”  आणि कंटाळा पण एंजॉय करा.

रसेल चा एक  लेख वाचला होता, तो सारखा आठवत होता लिहितांना.आता तुम्हाला ह्या  कंटाळ्याची कंटाळवाणी  पोस्ट वाचून   जर कंटाळा आला असेल तर जे वाचलं ते विसरून जा! मला पण कंटाळाच आलाय, म्हणून हे पोस्ट लिहिलं  आहे.:)